Over wat jouw geluksgevoel bepaalt

Gisteravond was ik in de Ziggo Dome bij het concert van John Mayer. Iemand waar ik naar op kijk in vele opzichten. Een geluksmoment. Op de setlijst stond onder meer In the Blood, dat mij inspireerde tot het schrijven van deze blog.

How much of my mother has my mother left in me?
How much of my love will be insane to some degree?
And what about this feeling that I’m never good enough?
Will it wash out in the water, or is it always in the blood?
John Mayer – In the Blood

In mijn vorige blog legde ik mijn stelling ‘mensen zijn rare dieren’ uit. Een stelling die ik de laatste tijd tenminste een keer per dag gebruik en die altijd wat toelichting vraagt. die toelichting heb ik dus maar opgeschreven vorige week.
We zijn rare dieren en richten ons van nature vooral op overleven en voortplanten. Het uit de weg gaan van gevaar en het voortbestaan van onze soort. Deze biologische en neurologische basis zorgt ervoor dat we behoudend zijn in onze dagelijkse keuzes. Daar hebben we allemaal in meer of mindere mate last van. Natuurlijk brengt het ons ook ontzettend veel, het heeft ons tenminste gebracht waar we nu zijn. Er van uitgaande dat dat een positief iets is.

Hoeveel last we hebben van dit natuurlijke gedrag is erg persoonlijk. Net als er veel meer factoren zijn die uiteindelijk ons geluksgevoel bepalen.
Lees verder Over wat jouw geluksgevoel bepaalt

Over hoe mensen rare dieren zijn

“Is dit algemeen bekend?”, vroeg een van de deelnemers van mijn training vorige week verbaasd en bijna verontwaardigd. Ik had net een flinke monoloog afgestoken over hoe ik vind dat mensen zulke rare dieren zijn. Over hoe primair we reageren. Over hoe slim we denken te zijn en hoe uniek, maar dat we uiteindelijk allemaal dezelfde domme denkfouten maken.

Ik heb net ‘Wij zijn ons brein‘ van Dick Swaab uit. Al bijna een klassieker en deze kon niet in mijn repertoire ontbreken. Het boek staat boordevol kennis over het menselijk brein en de werking er van. Een mooie aanvulling en onderbouwing van mijn kennis. Een hoop klepels bij klokken.
Lees verder Over hoe mensen rare dieren zijn

Over hoe jij alles al weet

“Ik ga jullie niets vertellen, want jullie weten alles al.” Daarmee opende ik een workshop een tijdje terug. Het geven van trainingen over persoonlijke ontwikkeling, motivatie en geluk is het mooiste wat er is. Aan het einde van de dag terug kunnen kijken en zien dat een aantal mensen echte stappen hebben gezet en hebben ingezien hoe makkelijk het eigenlijk is om de juiste stappen te zetten is prachtig. En dan het idee dat ik daar een rol in heb kunnen spelen. Ik zeg geregeld dat het mij fascineert hoeveel mensen zich elke dag naar een kantoor slepen om daar iets te doen wat ze niet leuk vinden. Of om daar dan te gaan zitten zeuren over wat er allemaal zo slecht is. Zelfs iets doen wat ‘ook best leuk’ is, is al zonde. Zonde van je energie, zonde van je (werk)plezier en zonde voor je omgeving. Als je doet wat je leuk vindt word je beter in waar je goed in bent. En als je je egoïstisch richt op jouw klavertje vier dan lever je meer op voor jezelf en voor je baas.
En het mooie is dat je het recept voor al dit moois al in je hoofd hebt zitten. Door coaching of training, gecombineerd met stevig denkwerk en een hoop rust kan je dit naar boven halen. Vervolgens kan je er mee aan de bak. Nadat je hebt bepaald welke stappen jij wil zetten kun je je omgeving inschakelen. Je gaat je profileren vanuit je doelen, vanuit je missie.
Sinds ik mij profileer als trainer en coach en zeker sinds mijn boek uit is kom ik steeds meer in contact met mensen die ook in dit vak zitten. En zo kom je op interessante plaatsen.
Lees verder Over hoe jij alles al weet

Over het vervullen van mijn missie

En nu jij in de sneeuwIneens was er een boek. Dat was helemaal niet de bedoeling. Ik begon zeven jaar geleden van me af te schrijven. “Om het te delen of om het kwijt te zijn. Eens kijken of het werkt. Eens kijken of ik reacties krijg. Kijken of iemand er wat aan heeft. Kijken of ik vind dat ik er wat aan heb.”, schreef ik in mijn welkomstblog in maart 2010. In mijn eerste ‘echte’ blog de volgende dag vroeg ik me al af of “eigen gewin niet vanzelf [komt] als je het beste voor het bedrijf nastreeft”. Later die maand schreef ik over het gras van de buren dat zo groen lijkt in de lente. Maar in april begon het blog voor mij te werken. Ik schreef een vervolg over het gras van de buren. Het gaat niet om weggaan, het gaat om ergens zijn. Ik schreef over veranderen, maar nuanceerde meteen de volgende dag dat het niet gaat om de verandering, maar om waar je bent. Het gaat niet om de bestemming, zelfs niet om de reis. Het leven is een trektocht. De basis van mijn denkraam was geboren.
Jarenlang schreef ik, bedacht ik, concludeerde ik, herzag ik, verfijnde ik, bediscussieerde ik en schreef ik verder. Twee jaar later presenteerde ik mijn raamwerk (de pagina waar ik naar verwijs bestaat inmiddels niet meer). Een stappenplan voor persoonlijke ontwikkeling. En zo bouwde ik steeds verder. Steeds meer puzzelstukjes bouwden op tot een steeds sterker verhaal. En ieder puzzelstukje creëerde de vraag naar een nieuw stukje. Het werd een dominospel. En zo begon de vraag ‘wanneer komt je boek uit?’ steeds vaker voorbij te komen. Maar nee, ik? Een boek schrijven? Dat kan toch niet? Nee, dat ging niet gebeuren. Wat dachten ze wel? Maar mijn redenen om het niet te doen werden steeds slechter. En van het een kwam zo het ander.
Lees verder Over het vervullen van mijn missie

Geluk creëer je zelf

Deze maand werk ik twaalf jaar bij Ordina. Ik ben wat ik zelf een ‘Ordinasaurus’ zou noemen.

Ik weet nog goed dat ik met nog geen twee jaar werkervaring op de klok het idee had onvoldoende uit de verf te komen bij mijn vorige werkgever. Er moest meer zijn. Het moest beter kunnen. Toen ik terug kwam van het kijken van de wedstrijd Nederland – Zweden (EK 2004 in Portugal, Nederland wint na strafschoppen) deed ik online een rondje vacatures en voordat ik het wist had ik gesolliciteerd bij Ordina. Het zal aan de euforie van de winst van Nederland hebben gelegen, twee weken later was ik aangenomen. En zo startte ik aan een avontuur dat nu dus twaalf jaar duurt. Lees verder Geluk creëer je zelf

Over een stapje in het ondiepe

Een paar weken geleden kreeg ik een bal uit onverwachte hoek gekaatst. In onze training ‘En nu ik’ gaan we op zoek naar wat mensen drijft, wat hun doelen zijn en wat ze tegenhoudt om daar dichterbij in de buurt te komen. De training is erg praktisch en persoonlijk. Na een van de oefeningen, waarin we de vraag beantwoorden wat je zou doen als geld geen beperkende factor zou zijn, stelde één van de deelnemers mij de vraag wat ik zou doen in dat geval. Tot mijn eigen verbazing gaf ik direct in twee prachtige volzinnen antwoord. Een antwoord dat ik zelf nog niet bedacht had, maar ik dus in mijn onderbewuste al eens geformuleerd had. Helaas heb ik de zinnen niet onthouden. Ik was er nogal van onder de indruk. Het kwam erop neer dat ik dan veel meer tijd zou besteden aan de onderwerpen waar we op dat moment mee bezig waren: succes en geluk en waarom we het ons zo moeilijk maken om in de weg daarnaartoe stappen te zetten.
Natuurlijk stelde de slimme, vers getrainde deelnemer mij de vervolgvraag: waarom ga je dat niet doen dan? Ik wist me redelijk te redden dat ik goed op weg was, ik toch echt daar die training stond te geven, maar eigenlijk waren het slappe excuses.
Mijn onderbewuste had gesproken.
Lees verder Over een stapje in het ondiepe

Over zijn wie ik altijd al was

Gelukkig is er #oudedoosdinsdag. Iedere dinsdag slinger ik een blog uit mijn archief de social media in. Nieuw materiaal is schaars de laatste tijd. Eén post in december, één in januari. Daarvóór was het zomer.

Ik zit ergens tussen een writer’s block, een inspiratie-explosie en alles al gezegd hebben. https://t.co/48t129irAN #oudedoosdinsdag

— Frank Oeben (@Oeben) 22 december 2015

Nog steeds zit ik middenin de driehoek tussen een writer’s block, een bonk inspiratie en niets nieuws te melden hebben. Nog meer is het dat ik middenin een bord spaghetti lig waarin ik zoveel verbanden zie dat ik geen idee heb waar ik moet beginnen. Verbanden die misschien alles wat ik tot nu toe heb geschreven in een nieuw perspectief plaatsen.
Lees verder Over zijn wie ik altijd al was

Over Herman Finkers, Benedictus, Maslow en de zin van het leven

Vorige week had ik een goed gesprek met een collega over haar missie. Haar bestaansrecht. En over
de vraag waarom we ons zo druk maken over de plek die ons werk in ons leven inneemt. In de ‘zoektocht naar gelukkig werken’ maken we doelstellingen, volgen we cursussen en klagen we heel de dag door over hoe het zou moeten zijn. Tegelijkertijd valt ons op dat mensen makkelijker hun relatie verbreken omdat “hij niet de ware is” dan dat ze hun baan opzeggen.

Ieder antwoord brengt mij een nieuwe vraag. Hoe meer je weet, hoe minder je weet is een aloude Oosterse wijsheid. En hoe verder je komt, hoe groter de vragen worden. Dat is ook de reden van mijn vier maanden durende ‘blogstilte’ afgelopen jaar. Te grote vragen om in één blog op te lossen.

De belangrijkste vraag is die waarom het onderwerp waar ik zo graag over schrijf enerzijds zo populair is en anderzijds zo weinig aandacht krijgt. Gelukkig zijn, jezelf worden, the pursuit of happiness, noem het maar op. Bladen, boeken, blogs, beurzen genoeg. Maar op straat loopt iedereen elkaar voorbij op weg naar een bestemming waar ze niet heen willen.

Het onszelf moeilijk maken, dat is onze natuur. Vorige maand volgde ik een tweedaagse training over persoonlijk leiderschap die me nieuwe antwoorden gaf. Dezelfde training van waaruit ik de opdracht kreeg een boek te kiezen uit de meegebrachte bibliotheek. Ik koos Paulo Coelho’s ‘De Alchemist’, dat mij het antwoord gaf op een belangrijke levensvraag die ik eerder van een collega kreeg, waarop ik een antwoord heb gegeven op een van de laatste dagen van vorig jaar.

In de training leerde ik dat alle waarnemingen en gedachten die bij je binnenkomen, eerst langs een risico-assessment moeten in je amygdala.

Lees verder Over Herman Finkers, Benedictus, Maslow en de zin van het leven

Over mijn missie

Terwijl ik op kantoor achteloos een stukje taart weghapte ter gelegenheid van een verjaardag verraste een collega mij met een vraag waar ik weken mee heb rondgelopen. “Allemaal mooi, die blogs van jou, over geluk en zo,” begon hij, “maar hoe verhoudt de zoektocht naar individueel geluk zich tot een streng christelijke opvoeding?”

Ik ben wekenlang met niets anders bezig. Een zeer interessante vraag. Interessant ook omdat het thema ‘geloof’ mij enerzijds niets doet (ik ben overtuigd atheïst), maar anderzijds zoveel impact heeft op onze hele samenleving dat het niet anders kan dan dat ik daar juist wel nieuwsgierig naar ben.

De vraag doolde door mijn hoofd, met daar tussendoor de vraag in hoeverre ik mij wilde wagen aan een antwoord. Het is een beladen onderwerp. Het risico mensen op de tenen te trappen of onjuiste of onvolledige conclusies te trekken vond ik groot. De nieuwsgierigheid heeft gewonnen.

Lees verder Over mijn missie