Over grip op de verandering

Sinds maandag werk ik bij WIN. Een bedrijf dat ik al ken vanaf de oprichting 12 jaar geleden. Na al die jaren flirten zijn we nu officieel een stelletje. Voor sommigen verrassend, voor mij heel logisch.

Net geen anderhalf jaar geleden schreef ik over hoe ik niet mijn nieuwe functie ben. De inleiding zou ik nu letterlijk kunnen herhalen. De conclusie ook. Want de reis is vergelijkbaar. En toch heel anders. Daarom een nieuw verhaal.

Lees verder Over grip op de verandering

Over de goeie kant op veranderen

Organisatieverandering wordt steeds meer organisch. Steeds minder grote strategische veranderingen, steeds meer continue wendbaarheid. In mijn relaas over mijn haat-/liefdeverhouding met Agile twee en een halve week geleden legde ik al uit dat het mij er niet om gaat dat het juiste boekje gevolgd wordt, maar dat er op de juiste manier samengewerkt wordt. 

Maar ook dat is niet genoeg. Want wat nou als je heel gezellig samen de verkeerde kant op loopt?

Lees verder Over de goeie kant op veranderen

Over mijn haat-liefdeverhouding met Agile

“Ik geloof niet in Agile”, zei ik. “Maar de hele wereld is agile, waar geloof je dan in? Waterval? PRINCE2? Dat zijn uitgestorven methodes!”, reageerde hij verontwaardigd.

En hij had helemaal gelijk. Met zijn verontwaardiging, maar ook met zijn punt. De hele wereld is agile. En zo niet, dan moet dat gauw gebeuren. Want organisaties die niet in beweging gaan komen doen straks niet meer mee. Mensen die niet meebewegen doen straks ook niet meer mee.

Die beweging is al best een tijd gaande en heeft al flink wat slachtoffers gekost.

Lees verder Over mijn haat-liefdeverhouding met Agile

Over het belang van geluk op de werkvloer

Een paar weken terug gaf ik een workshop waarin ik het verhaal van de olietanker en de ijsberg vertelde. Tegenwoordig mijn standaardmetafoor en inleiding voor hoe mensen in organisaties werken. “Dus is het belangrijk om aandacht te besteden aan het thema ‘gelukkig werken'”, sloot ik af.

“Maar hoezo dan?”, vroeg een van de deelnemers.

Best een goeie vraag. Want, zo stelde zij, “werknemers die het allemaal maar naar hun zin hebben en worden gepamperd, die nemen geen initiatief, die gaan niet weg, die blijven maar in het warme bad zitten”.

Dat is wel een beetje zo ja. Ik ben er helemaal geen voorstander van om het iedereen maar naar de zin te maken, zodat ze zo lang mogelijk blijven zitten. Sterker nog, ik ben een groot voorstander van mobiliteit. Ik vind ook dat vaste contracten kunnen werken als een dwangbuis. Mensen moeten juist gestimuleerd worden te blijven leren. Hun hele leven lang.

Lees verder Over het belang van geluk op de werkvloer

Over verandering in organisaties en de rol van werkgeluk daarin

In deze blog ga ik je vertellen hoe verandering werkt, waarom je überhaupt zou willen of moeten veranderen en welke rol werkgeluk daar in speelt. Speel de powervlog hieronder van YouTube, lees het verhaal daaronder als blog of beluister de vlog als podcast hier op SoundCloud of hier via iTunes.

Wat is er aan de hand?

Organisaties zijn olietankers. Grote, logge dingen die traag reageren en moeilijk te besturen zijn. In de markt waarin organisaties actief zijn gebeurt van alles. Invloeden die als dreigende, donkere wolken boven de organisatie hangen. Ook op de arbeidsmarkt verandert er veel. Medewerkers worden mondiger en werken niet langer hun leven lang bij de zelfde baas. Er moet steeds meer. Meedoen is misschien belangrijker dan winnen, het meedoen zelf wordt steeds ingewikkelder. Al deze invloeden vereisen een gepaste reactie. Maar het reageren op de invloeden leidt af van waar de organisatie zich op zou moeten richten. Organisaties komen niet meer aan hun werk toe.

Lees verder Over verandering in organisaties en de rol van werkgeluk daarin

Over de vraag waarom je volwassen zou willen worden als organisatie

Bij de toepassing van ‘volwassenheidsmodellen’ wordt vaak gestreefd naar het hoogste volwassenheidsniveau. Waarom willen organisaties eigenlijk volwassen worden? Is kind zijn niet veel leuker? En waarom moet je eigenlijk alles kunnen? Het kost vreselijk veel tijd en geld om alles te kunnen. En dan? Gaat het dan goed met je? Ik vind van niet.

Lees verder Over de vraag waarom je volwassen zou willen worden als organisatie

Over de waarheid die niet bestaat

Een quote die ik veel gebruik is ‘De waarheid? Die bestaat niet!’ Ik geloof dat er veel meer kan dan wat we denken. En ik geloof dat we de wereld allemaal bekijken door onze eigen gekleurde bril. Op basis van onze kennis, ervaringen en opvoeding. Ondertussen zijn we allemaal ontzettend overtuigd van ons eigen gelijk. Ieders ego verdedigt zichzelf en doet ons denken dat wijzelf en alleen wijzelf de wijsheid in pacht hebben.

Dit zorgt voor een hoop gedoe op de werkvloer. Precies dezelfde situatie wordt door ons allemaal op geheel eigen wijze gezien en ervaren. Zo kon het gebeuren dat een manager en zijn teamleiders mijlenver uit elkaar gedreven waren terwijl beide ‘kampen’ alleen maar het beste voor de afdeling wilden. In een ander team heerste de waan van de dag en werd er nooit gepraat over hoe het beter kon. Lees verder Over de waarheid die niet bestaat

Over veilig werken omdat je het wil, niet omdat het moet

Veiligheidsladder

Het afgelopen jaar heb ik veel mensen gesproken die het veiligheidsbewustzijn willen vergroten en hun veiligheidscultuur willen versterken. Zij hebben de noodzakelijke regels en procedures op orde, maar willen de volgende stap maken en écht een veilig bedrijf worden. Omdat ze het willen, niet omdat het moet.

Lees verder Over veilig werken omdat je het wil, niet omdat het moet

Over hoe je titel nooit past

Op LinkedIn heet ik ‘Versneller’. Niet omdat ik dat ben, maar omdat ik dat doe: het versnellen van de ontwikkeling van mensen en organisaties. De boel in beweging brengen en organisaties duurzame veranderkracht geven. Dat hebben we allemaal in dat ene woord willen verstoppen.

Eigenlijk hou ik niet zo van functietitels. Zeker niet van titels die uit een standaardlijstje komen. Die zijn namelijk zo algemeen dat ze op iedereen niet passen. Ik had mezelf ook ‘consultant’ kunnen noemen. Of ‘facilitator’. ‘Programmamanager’ misschien. Of ‘coach’. Past allemaal, maar allemaal net niet.

Gisteren had ik een vriend aan de telefoon. Hij werkt als zelfstandige en zijn opdracht loopt af. Hij is aan het stoeien met zijn CV en het vinden van een nieuwe opdracht. Hij zat te tobben met de titel die hij erboven moest zetten. Ik heb hem geadviseerd er helemaal geen titel op te plakken, maar een missie, een ‘why’. Het gaat de lezer van een CV erom dat zij (of hij) het profiel herkent dat zij zoekt. Lees verder Over hoe je titel nooit past