Over wat ons gelukkig maakt

Onderweg naar mijn nieuwe boek deel ik graag mijn inzichten. Soms als losse blog, soms een paragraaf die ik heb geschreven. Hieronder een stuk dat in de inleiding terug zal komen. Hierin ga ik in op de vraag wat ons gelukkig maakt. Laat je me weten wat je er van vindt?

In ‘En nu jij!’ leg ik uit dat het hebben van doelen belangrijk is en zelfs een voorwaarde voor gelukkig leven. We hebben het nodig een beetje te dromen over de plek waar het leven nóg beter zal zijn, de fase waarin we ons nóg gelukkiger zullen voelen. De lokroep van dit beeld houdt ons nieuwsgierig en levenslustig. Die nieuwsgierigheid en onze verwachtingen over het leven stráks kunnen ons huidige leven verrijken. Wie verwacht dat de manier waarop hij werkt, de invulling van zijn vrije tijd of relatie, straks leuker zal zijn, máákt ook meer van zijn baan, liefdesleven en hobby’s, blijkt uit onderzoek. Mensen met plannen hebben meer plezier, intensere contacten en zijn gemotiveerder.
Het bereiken van doelen is ook belangrijk, zodat je successen kunt vieren en het idee hebt dat je vooruit komt. Ook leg ik uit dat het niet gaat om de ‘pursuit of happiness’, een streven naar geluk ooit, maar dat het gaat om gelukkig zijn in het heden.

Gelukkig zijn is niet af te dwingen, maar wel te stimuleren. ‘En nu jij!’ is een soort handboek om zoveel mogelijk geluk uit je werk te halen. De basis daarin is mijn geluksmodel.
Lees verder Over wat ons gelukkig maakt

Over hoe cool het is om te zeggen dat je niet druk bent

“Jij bent ook altijd druk, hè?”, hoor ik vrij vaak. Maar stiekem is dat helemaal niet zo. Ja, ik ben verantwoordelijk voor een van onze grootste klanten, ik geef trainingen, ik zit in wat projectgroepen, bemoei me graag met alles waar ik denk een steentje te kunnen bijdragen om het bedrijf beter te maken, ik schrijf blogs. En dan heb ik ook nog een gezin, twee kinderen, een hond. O ja, en natuurlijk mijn eigen bedrijf!
Maar nee, ik ben niet heel vaak druk. “Druk zijn is een keuze”, antwoord ik vaak.
Ik maak dingen graag simpel. En ik leg de verantwoordelijkheid graag bij jezelf. Mijzelf in dit geval. En sinds ik Tony Crabbe in maart zag bij RTL Late Night, zeg ik: “Druk zijn is voor sukkels”.
Maar kan je dan zomaar zeggen dat je niet druk bent? Hoe cool ben je dan?
Lees verder Over hoe cool het is om te zeggen dat je niet druk bent

Over waarom iedereen mijn training moet volgen

Gisteren werd ik geïnterviewd door een collega. Hij doet een Master Bedrijfskunde naast zijn werk en is aan het afstuderen op de vraag in hoeverre de structuur van organisaties wendbaarheid en innovatie stimuleert of juist beperkt. We raakten in gesprek over onze werkgever, onze klanten, organisaties in het algemeen. Al gauw stelde ik dat een organisatiestructuur, de ‘hark’, nooit bepalend kan zijn voor de wendbaarheid (of ‘agility’) van een organisatie. De motivatie van de mensen bepaalt de wendbaarheid. Die motivatie kan wel meer of minder gestimuleerd worden door een (management-)cultuur. In een organisatie waar buiten de lijntjes kleuren direct en hard afgestraft wordt, zal er minder outside the box gedacht worden.

We hadden de basisaanname voor de onderzoeksvraag zonder overleg overgeslagen. Dat organisaties wendbaar en innovatief moeten zijn om bij te blijven, dat weet iedereen inmiddels. Dat een organisatie een bepaalde vorm van ‘relevantie’ moet brengen voor haar (potentiële) consumenten ook. Met de op haar einde lopende crisis is de ‘war on talent’ ook ineens weer een topic waardoor een organisatie ook relevant voor sollicitanten moet zijn.
Maar als niet de structuur van een organisatie maar de motivatie van haar werknemers de wendbaarheid bepaalt, hoe zorg je er dan voor dat je wendbaar bent of wordt?

Lees verder Over waarom iedereen mijn training moet volgen

Over tegenstellingen en balans, voor jou en je organisatie

Toekomst en heden. Doelen bereiken of vandaag leven. Ergens goed in worden of ergens goed in zijn. Of zelfs beter worden door te doen waar je goed in bentGelukkig worden of gelukkig zijn. Succesvol worden door je eigen rol te spelen in het heden of juist af en toe bewust een rol spelen, of een andere versie van jezelf te zijn. Mijn blogs staan bol van de tegenstellingen, maar het gaat natuurlijk om de balans.

Die balans is enorm complex. Want deze bestaat uit enorm veel componenten. Deze week kwam ik nog weer een aantal elementen tegen. De eerste stap om ermee om te kunnen gaan is natuurlijk om ze te kennen en te herkennen. Daar ga ik je mee helpen.
Lees verder Over tegenstellingen en balans, voor jou en je organisatie

Over een jarig maar niet overjarig boek dat je moet lezen

Deze week bestaat het boek ‘Dromen, durven, doen‘ van Ben Tiggelaar tien jaar. Een absolute bestseller en zeker één van mijn favoriete items in mijn boekenkast.
Donderdag vertelde Ben Tiggelaar bij BNR over een volledig herziene versie van het boek. Zijn uitgever leek het een goed idee het populaire boek te moderniseren.

In het afgelopen decennium is er veel veranderd in de arbeidsmarkt. Er zijn veel meer ZZP’ers, maar ook mensen in loondienst moeten zich steeds meer als ondernemer gedragen. De werkomgeving is flexibeler, de arbeidsmobiliteit is verder gestegen en de noodzaak om zelf stappen te zetten is groter geworden. De crisis zorgt ervoor dat je eruit moet springen. Er wordt meer lef van mensen gevraagd en er zijn ook steeds meer mensen die lef tonen. Het is eten of gegeten worden. Leuk werk hebben is randvoorwaarde geworden voor het hebben van succes. Doe je werk waar je niet enthousiast over bent, straal je minder uit, lever je minder op, dan ben jij de eerste die de volgende reorganisatie niet overleeft.

In het interview bij BNR vertelt Tiggelaar dat er weliswaar in de arbeidsmarkt veel veranderd is, maar dat het gedrag van mensen in wezen gelijk is gebleven. De resultaten uit zijn (uitgebreide) onderzoek dat ten grondslag ligt aan het boek zijn nog steeds toepasbaar. “Zo snel evolueert de mens nu ook weer niet”, aldus Tiggelaar.
Lees verder Over een jarig maar niet overjarig boek dat je moet lezen

Over wat we nou eigenlijk aan het nastreven zijn

“Geluk is blijven verlangen naar wat je al hebt.” Dat was het antwoord dat ik een van onze young aan refereerde. De jonge collega vroeg naar de definitie van geluk. Deze definitie leerde ik in Cambridge. En hij is erg mooi.
professionals vorige week donderdag gaf. We gaven voor de tweede maal onze training ‘En nu ik’. Een tweedaagse training over doelen, assertiviteit, zelfvertrouwen, beïnvloeding, conditionering, mentale instelling en geluk, waar ik al eerder

Geluk is erg persoonlijk. Voor gelukkig worden is geen standaard werkwijze beschikbaar, wel is de allerbelangrijkste voorwaarde dat je weet wat voor jou geluk definieert.

Twee maanden terug schreef ik over de definitie van rijkdom. Ik concludeerde: echt rijk word je als je de vrijheid hebt je leven zo in te richten zoals je dat zelf wil.
In die blog had ik het kort over goede doelen op het gebied van ontwikkelingshulp. Over de vraag waarom wij onze denkbeelden over geluk opdringen aan de rest van de wereld.

Geluk, gelukkig worden, gelukkig zijn, jezelf zijn, je passie volgen en aan de andere kant stress, en burn-out zijn enorm populaire thema’s. Ik schrijf nu mijn 116e blog en het grootste deel draait om deze onderwerpen. Mijn boekenkast staat er vol mee en mijn newsfeeds overspoelen mij met nieuwe informatie. We zijn er maar druk mee. Gelukzoekers.
Lees verder Over wat we nou eigenlijk aan het nastreven zijn

Over egoïstische zelfdiscipline

Wat een heerlijk weekend hebben we achter de rug. De lente is begonnen. Vijf jaar geleden schreef ik daar ook al een blog over. Toen dacht ik dat de lente ook het einde van de crisis inluidde.
Ik heb het weekend besteed met alleen maar leuke dingen. En alleen maar relaxte dingen. Zaterdag de stad in gelopen, wat spulletjes op de markt gehaald en mijn haar laten knippen op een mini-festivalletje ter ere van Record Store Day. Amersfoort had de grootste Record Store Day van Nederland en mijn kapper had een mobiele haarstudio opgesteld, ongeveer tussen de bar en het podium. Dus daar zat ik, genietend van live muziek, in de zon, en mijn geknipte haar bevuilde het bier van de omstanders. Na zondagochtend eindelijk de sportschool weer eens met een bezoek te hebben vereerd zijn we ’s middags van het weer gaan genieten met de hond in het bos. En aan het eind van de dag eten aan de tuintafel met een van Freddy’s brouwsels.
Een oplaadpunt, zou Patrick van Hees zeggen. Volgens de Geluksprofessor bestaat de basis voor een gelukkig leven immers uit Doelen, Oplaadpunten en Mensen. Geluk is daarmee DOM.

Tijdens zo’n weekend kan je heerlijk tot rust komen door veel te doen. Zo heb ik dit weekend ook deze post ‘geschreven’. In mijn hoofd, zoals ik dat wel vaker doe. Maar niet alleen de rust, ook mijn nieuwsfeeds hielpen me.
Lees verder Over egoïstische zelfdiscipline

Over wat het afnemende calvinisme voor jouw ontwikkeling betekent

Na een uur vertraging kwam ons wit/oranje vliegtuig met een schok in beweging vorige week donderdag op London Stansted. Een vlucht van 38 minuten voor de boeg na drie dagen Cambridge. Op naar Schiphol. De cabin crew ging ons safety instructions geven. Bij gebrek aan televisieschermen op onze budget flight, legden de stewardessen in het gangpad ouderwets uit waar de emergency exits zich bevonden, hoe het life vest werkt (inclusief hoe je ‘m inflate door op het tuutje te blazen) en dat bij het wegvallen van de cabin pressure er oxygen masks uit het plafond komen. Deze dien je eerst bij jezelf op te doen en pas daarna bij eventuele kinderen.

Dit deed me denken aan de opening van de derde show van Acda en De Munnik: ‘Deel 3: It’s only cabaret but I like it’ uit 2000. Het derde en uiteraard laatste deel uit een trilogie. Van de drie shows maakten zij een compilatieshow onder de toepasselijke naam ‘Trilogie’. Daarbij gaven ze ook een 5-CD box uit met de drie volledige shows. Zowel Deel 3 als Trilogie zag ik in Carré.
Deel 3 opent met Paul als flight speaker. Hij legt uit dat er bij het wegvallen van de cabinedruk zuurstofmaskers uit het plafond zullen komen en je eerst zelf een masker over je gezicht moet doen, daarna pas bij je kind. En hij vult aan: “Mocht u twee kleine kinderen bij u hebben, beslis dan nu alvast welke u het dierbaarst is”.

Ondanks dat je als ouder altijd je kind zult willen redden, is het noodzakelijk eerst voor je zelf te zorgen, juist zodat je ook voor je kinderen kunt zorgen. Een vorm van egoïsme die juist goed is.
Lees verder Over wat het afnemende calvinisme voor jouw ontwikkeling betekent

Over mijn vriend Barry

Jarenlang werkte ik in een kroeg. Bier tappen, platen draaien, flessen gooien. De bink uithangen. Lol maken. Op het forum van de kroeg had ik de naam ‘Barry’ ingevuld. Barry de Barman. Onder die naam reageerde ik op berichten. Al gauw werd ik met die naam aangesproken. “Barry, voor mij drie bier!”, zo klonk het over de bar. Met een brede lach, zweet op het voorhoofd, trucjes uithalend met flessen en glazen, bezorgde Barry mensen een mooie avond. Barry genoot van de aandacht. Barry gooide mensen de kroeg uit als ze niet luisterden. Barry barstte van het zelfvertrouwen.

Barry heeft mij veel gebracht. Barry heeft mij veel zelfvertrouwen gegeven. Door in het weekend de rol van Barry aan te nemen werd Barry steeds meer mijzelf.
In mijn blog in januari over jou, jezelf en jij schreef ik over de Authenticity Paradox van Herminia Ibarra. Kort daarna las ik een artikel in Intermediair over hoe je af en toe uit je comfort zone in je stretch zone moet stappen om zo bewust je comfort zone te vergoten.
Afgelopen week was ik voor een Masterclass in Cambridge. Dat dit betoverend was las je al in mijn vorige blog. Het ene na het andere interessante onderwerp bracht mij nieuwe inzichten en zette mij aan het denken. Ik heb ook veel ‘connecting the dots’ gedaan.
Lees verder Over mijn vriend Barry

Over een aanrader die ik iedereen gun

“Gisteravond lag ik op de oever van de Cam te kijken hoe de sterren tussen de wolken door schenen.
Over de rivier waar Cambridge de helft van haar naam aan te danken heeft waren we onder de bruggen door ge-‘punt’. In deze inspirerende omgeving vol van kennis, nobelprijzen en wetenschappers kregen wij van Patrick de opdracht vanuit de ruimte in te zoomen op deze plek op de aardbol. Onszelf te zien liggen in het donker. En te bedenken wat wij zelf zouden willen bijdragen of uitvinden, waren wij zelf professor geweest.
Terwijl de vleermuizen mij om de oren vlogen realiseerde ik mij heel sterk waar ik was. De grootste superlatieven konden niet beschrijven hoeveel ik het naar mijn zin heb hier. Zoveel geleerd, gezien, ontdekt en gedaan.
Ik voelde me bijna bezwaard. Waarom mocht ik hier zijn? Maar al snel sloeg dat om in een gevoel van geluk. Ik voelde mij ‘gezegend’. Wat een rijkdom dat ik hier mag zijn. Lees verder Over een aanrader die ik iedereen gun