Over je verwachtingen (en hoe je daar beter mee kunt stoppen)

De hele dag door maken we keuzes. Om dingen wel te doen. Of juist niet. We schatten de gevolgen in van keuze A of B. Of we maken helemaal geen keuze en blijven in positie C. Ons gevoel en ons verstand spelen een spel en beïnvloeden onze keuzes, gebaseerd op onze kennis en ervaring, onze conditionering of programmering. We kijken naar de toekomst door onze gekleurde bril. We zien onze gekleurde bril als glazen bol. We denken de toekomst te kunnen voorspellen. Als ik nou dit, dan dat. En dan, dan wordt het fantastisch. Of niet, dus ik hou mijn mond. Ik vermijd de pijn.

We berekenen kansen. De grootste kans wint. Maar daarin maken we twee denkfouten.

Lees verder Over je verwachtingen (en hoe je daar beter mee kunt stoppen)

Over mijn principes die belangrijker zijn dan jouw regels

Deze post is ook te beluisteren via iTunes of SoundCloud. Voor als je liever achterover wil leunen terwijl ik ‘m je voorlees.

Regels. Normen. Processen. Beleid. Kaders. Doen wat hoort. Omdat het zo hoort. Daar kan ik slecht tegen. Begrijp me goed, zonder regels wordt het een bende en dat is vaak niet handig. 
Maar er zijn zoveel regels die nergens op slaan. 

Ik breek graag regels en stel ze graag ter discussie. Zoals ik bij voorkeur alles ter discussie stel. Ik heb het de afgelopen weken vaak genoeg over ‘de waarheid’ gehad. Als ik me moet conformeren aan allerlei regels met als enige reden ‘omdat dat nou eenmaal de regels zijn’ dan word ik narrig. Dan ga ik vervelende vragen stellen die beginnen met ‘waarom’. Dan word ik rebels. Ga ik de grenzen over. 

Maar ik kan ook flink digitaal zijn. Wel of niet. Aan of uit. Niks ertussen. Goed of fout. Waar of niet waar. Ik heb wel eens bekend gestaan als ‘mister zwart-wit’ en in een beoordelingsgesprek gehoord over mijn sterke moreel kompas.

En dat is wel gek. Want als de waarheid niet bestaat hoe kan ik die dan kennen? En als ik tegen regels ben waar baseer ik dan mijn keuzes op?

Lees verder Over mijn principes die belangrijker zijn dan jouw regels

Over pijn lijden

Deze post is ook te beluisteren via iTunes of SoundCloud. Voor als je liever achterover wil leunen terwijl ik ‘m je voorlees.

Waarom is eerlijk zijn zo moeilijk? Eerlijkheid duurt het langst. Maar eerlijkheid vereist kwetsbaarheid. Vereist zeggen wat je voelt. Vereist weten wat je voelt. En of dat wel klopt. Vereist het accepteren van de consequenties. Je moet jezelf kennen. En lef tonen. Zelfvertrouwen hebben. En volhouden door de poel van wanhoop.

Groeien is pijn lijden. De zin zit in de onzin. Alleen mensen die zichzelf durven te pijnigen komen verder. Vanaf je comfortabele positie op de bank verander je je leven niet. Je zal moeten opstaan en je angsten in de ogen moeten kijken. Dat is nogal wat. Wil je dat wel?

Lees verder Over pijn lijden

Over tijd

Deze post is ook te beluisteren via iTunes of SoundCloud. Voor als je liever achterover wil leunen terwijl ik ‘m je voorlees.

Gisteravond om half tien bestelde ik een nieuwe wasdroger. Twee minuten later had ik de bevestiging in mijn mail. Vóór twee uur vannacht zou ik een tijdslot van een uur krijgen waarin het apparaat morgen bij me bezorgd zou worden. Met een track & trace code. Een kwartier voordat de bezorger bij me zou zijn, zou hij me bellen.
En zo ging het.
Om 0:57 al had ik de mail binnen. Mijn nieuwe droger zou bezorgd worden tussen 12.19 en 13.19. Om 6.30 vanmorgen kreeg ik die informatie ook nog in een SMS. Om 11.43 kreeg ik een SMS dat de bezorgers onderweg waren en er over 30 minuten zouden zijn. Om 12.15 belde de bezorger dat hij er over een kwartier zou zijn. En inderdaad, rond 12.30 ging de deurbel. En nu staat mijn nieuwe droger boven te zoemen.*

Tijd. Je kan de tijd niet nemen, je kan geen tijd hebben, niemand kan je tijd geven, niemand heeft de tijd. Iedere dag heeft 1440 minuten en iedere dag is dat genoeg. Iedere seconde die wegtikt komt nooit meer terug. Geld kun je terugverdienen, tijd blijft voor altijd weg. Ondertussen plannen we alles steeds strakker, zijn we altijd bereikbaar, meten we alles en is alles verbonden.
Maar bestaat tijd wel? Waarom lijkt de ene dag veel langer te duren dan de andere? Na een vakantie kan het lijken alsof je wéken weg bent geweest, maar met een oliebol in de hand denk je na over hoe je toch eergisteren ook al stond af te tellen naar het nieuwe jaar. Soms vliegt de tijd. Niet veel later lijkt de tijd stil te staan.

Lees verder Over tijd

Over je hart dat wel klopt, maar je gevoel niet altijd

Deze post is ook te beluisteren via iTunes of SoundCloud. Voor als je liever achterover wil leunen terwijl ik ‘m je voorlees.

De vraag die mij al jaren bezig houdt is ‘waarom doen we toch zo raar?’ Elke dag kijk ik om me heen en ben ik gefascineerd door wat we allemaal doen. En niet doen. Mensen werken elkaar tegen, maken ruzie, benadelen elkaar, maken slechte keuzes, of geen keuzes. We (ik hoor daar natuurlijk ook bij, ik zie het niet alleen om me heen, maar ook in de spiegel) zijn bang, we denken gelijk te hebben, we houden onszelf voor de gek, we zijn voorzichtig, we laten ons sturen door allerlei onbewuste processen, we houden ons vast aan patronen en doen wat we gisteren deden, we vinden onszelf heel bijzonder (anders dan anderen) en veel zieliger dan anderen en denken de toekomst te kunnen voorspellen.
Waarom doen we niet wat ons gelukkig maakt? Waarom doen we niet gewoon wat we willen doen? En wat willen we eigenlijk?

Lees verder Over je hart dat wel klopt, maar je gevoel niet altijd

Over de vraag wat ik heb gestudeerd

“Maar wat heb jij gestudeerd dan?”, vroeg ze na mijn introductie en mijn vlammende betoog over wat ik doe, over mijn boeken en over mijn werk. Alsof je dit op school leert. Dat is nou net het probleem. Vanuit die gedachte richtte de Britse filosoof en schrijver Alain de Botton in 2008 The School of Life op. “Filosofen, kunstenaars, schrijvers en wetenschappers leren ons bewust te worden van thema’s waar je op school geen les in kreeg”, staat op de website te lezen. “Het meeste wat we dagelijks bedenken, is al eens bedacht. En vaak een stuk beter. Bijna drieduizend jaar intellectuele ontwikkeling biedt ons een schat aan heldere ideeën voor het dagelijks leven.” Dat is waar ik al mijn ‘wijsheid’ ook vandaan heb. Veel lezen, kijken, ervaren, praten, experimenteren, trainen, getraind worden, onderzoeken, schrijven, werken… and repeat. Hoe relevant is die vraag wat ik heb gestudeerd en hoe belangrijk zijn de keuzes die je daarna maakt? Graag neem ik je mee in mijn verhaal, omdat ik geloof dat verschillende perspectieven je op andere gedachten kunnen brengen. En je uit ieder verhaal dingen kunt halen die voor jou relevant zijn.  Lees verder Over de vraag wat ik heb gestudeerd

Over mijn moeizame relatie met de waarheid

Deze blog is ook te beluisteren als podcast via iTunes en SoundCloud.
Voor wie liever achterover leunt en alles ingefluisterd krijgt.

“Je moet gewoon je hart volgen!” Ik krijg die zin nooit met goed fatsoen uit mijn mond. Ik ben het er namelijk niet mee eens. Want wat nou als je inderdaad je baan opzegt en je kan het dak boven het hoofd van jou en je gezin niet meer betalen? In het diepe springen is niet handig als je niet blijkt te kunnen zwemmen. Levensgevaarlijk zelfs. Maar op de kant blijven staren naar het heldere water terwijl iedereen de grootste lol heeft in de eindeloze blauwe zee brengt je ook niet verder. Ik pleit wel voor ‘leuke dingen doen’. Maar wat bepaalt ‘leuk’ dan? Komt dat ook uit je hart?

Je hart zit tussen je oren, legde ik begin dit jaar uit.  Het is een van de stemmetjes die je vertellen wat je moet doen. Of juist niet.
Ik stel graag ‘de waarheid’ ter discussie. In een blog had ik het over hoe verschillende versies van de waarheid leiden tot allerlei toestanden in organisaties en hoe leuk ik het vind de verschillende waarheden dichter bij elkaar te brengen.
Ondertussen maak ik in mijn eigen hoofd dezelfde denkfouten als iedereen. Ik vind ook dat ik gelijk heb. Ik zie de wereld op mijn manier. Zoals iedereen zijn eigen versie van de waarheid heeft. Lees verder Over mijn moeizame relatie met de waarheid

Over hoe gedeelde smart vermenigvuldigt

Leusden Jazz

Deze post is ook te beluisteren via iTunes of SoundCloud. Voor als je liever achterover wil leunen terwijl ik ‘m je voorlees.

Zondag was ik in Theater De Tuin in Leusden bij de voorstelling ‘Kleine Louis‘, ter ere van ‘Leusden Jazz’. In deze voorstelling werd door mee te doen, voor te doen, te luisteren en te horen het ontstaan van de jazz, via mars en dixie uitgelegd langs de lijn van het leven van de kleine Louis. Door invloeden van slavernij, beperking, werk op plantages, vrijheid en samenwerking ontstond uiteindelijk de jazz. Het begon bij de blues, de melancholische muziek die door de slaven in Amerika werd bedacht om zich te kunnen uiten, om hun gevoel te delen. Alle misère komt voorbij in de blues. Natuurlijk ongeluk in de liefde, maar ook eenzaamheid en onderdrukking. En dan vooral de dagelijkse gevolgen daarvan. Het idee dat gedeelde smart halve smart is lijkt eraan ten grondslag te liggen. Maar is het niet net als met geluk? Geluk vermenigvuldigt zich door het te delen. Lees verder Over hoe gedeelde smart vermenigvuldigt

Geluk creëer je zelf

Deze maand werk ik twaalf jaar bij Ordina. Ik ben wat ik zelf een ‘Ordinasaurus’ zou noemen.

Ik weet nog goed dat ik met nog geen twee jaar werkervaring op de klok het idee had onvoldoende uit de verf te komen bij mijn vorige werkgever. Er moest meer zijn. Het moest beter kunnen. Toen ik terug kwam van het kijken van de wedstrijd Nederland – Zweden (EK 2004 in Portugal, Nederland wint na strafschoppen) deed ik online een rondje vacatures en voordat ik het wist had ik gesolliciteerd bij Ordina. Het zal aan de euforie van de winst van Nederland hebben gelegen, twee weken later was ik aangenomen. En zo startte ik aan een avontuur dat nu dus twaalf jaar duurt. Lees verder Geluk creëer je zelf