Over hoe makkelijk het voor mij is om in de spotlight te staan (en wat jij daar aan hebt)

Beluister deze blog als podcast (kan ook in je Apple Podcast app)

Meer dan vier jaar geleden vertelde ik je over Barry. De bier tappende, plaatjes draaiende, flessen gooiende (en veelal vangende) barman. Barry was jarenlang mijn vriend. Mijn voorbeeld. Wel een beetje mijn idool. Hij deed hoe ik wilde doen. En hoe meer ik hem bestudeerde, hoe meer ik hem werd. Ik vertelde je over hoe ik knalgroene schoenen kocht. Een beetje om te narren. Om een statement te maken. Om te laten zien dat het kan. Een paar weken eerder had ik je al verteld over hoe ik met mijn niet-zakelijke sneakers en jas meer mezelf ben geworden dan ik ooit was geweest en daardoor grotere stappen zette dan ik daarvoor voor mogelijk had gehouden.

Barry was mijn alter-ego die ik misschien nog steeds wel bij me draag. Het alter-ego waar ik het vorige week misschien ook wel over had toen ik stelde dat ik privé nog veel te leren heb als fierljepper, waar het me professioneel best aardig af gaat meestal.

In mijn huidige werkende leven sta ik niet meer achter de bar, maar evenzogoed in de belangstelling. Bij voorkeur op een podium. In the spotlight. Alle ogen op mij gericht. En ook door te schrijven vestig ik de aandacht op me. Schijnt een universele basisangst te zijn: spreken in het openbaar.
Ik krijg daar veel waardering voor. Dat ik dat durf. Dat ik dat kan. Dat ik boeken schrijf. Maar zoals ik al heel vaak heb aangehaald: ik ben geen held.
Sterker nog, dit is het enige wat ik kan.

Lees verder Over hoe makkelijk het voor mij is om in de spotlight te staan (en wat jij daar aan hebt)

Over fierljeppen in zeven sloten tegelijk

Beluister deze blog als podcast (kan ook in je Apple Podcast App)

Vorige week heb ik verteld over hoe ik de afgelopen maanden aan het herstellen ben van een ongeluk en hoe ik daar mee om ben gegaan.
Ik pak mijn herstel vrij extreem aan. Tegen de max. Ik wil altijd tegen de max. En dan ga je er af en toe overheen. En dan heb ik pijn.
Het ongeluk kwam in een periode waarin ik net in het staartje van mijn scheiding zat, en ik was pas net een maand begonnen bij mijn nieuwe werkgever, na een turbulente zoektocht naar een nieuwe invulling van mijn werkzame bestaan. Toen ik me realiseerde dat ik geen zelfstandig ondernemer wil zijn, gooide ik in een keer het roer om en mocht de wereld het weten. Mooi dat ik me zo kwetsbaar opstelde, kreeg ik te horen. Drie weken later had ik een nieuwe baan.

Ik ben een vrij principieel persoon. En zelfs dat is vooral een principe. Ik leef in constante strijd met de waarheid en zoek naar het gelijk tussen verstand en gevoel. Je moet niet in zeven sloten tegelijk lopen, zo luidt het spreekwoord. Maar stilstand is achteruitgang. Niks doen is geen optie. Op de kant van het eerste slootje blijven turen naar het gras aan de overkant maakt je niet gelukkig. Alleen af en toe een teentje in het water dippen is geen stappen zetten. Ik wil stappen zetten. Ik wil verder. Ik wil meer uit het leven halen.

Lees verder Over fierljeppen in zeven sloten tegelijk

Over een uitje dat wat anders liep dan gepland

Beluister deze blog als podcast (kan ook in je Apple Podcast app)

Mijn oplettende volgers (heb ik die?) was het natuurlijk allang opgevallen. Normaal gesproken lanceer ik netjes elke zondagochtend om 10u een nieuwe blog. Een vers nieuw inzicht, een twist, een flard, een idee. De afgelopen weken was het stil. Op zondag 7 april las je over waarom ik niet geloof in verandermanagement. En toen werd het stil. Die blog had ik al eerder geschreven en ingepland. Op 7 april lag ik namelijk op de intensive care in Antwerpen. We hadden een bedrijfsuitje. Een teamweekend. Over onze strategie en hoe we die gingen verwezenlijken. Ik had de vrijdagmiddag nog afgesloten met een energieke ‘En nu jij!’-workshop. En toen gingen we varen! Dat liep wat anders dan gepland.

En zo lag ik vijf dagen op de intensieve zorgafdeling van een ziekenhuis in Antwerpen. Om vervolgens per ambulance naar Nederland getransporteerd te worden om hier nog een week verzorgd te worden in het ziekenhuis. Een heftige periode.

Lees verder Over een uitje dat wat anders liep dan gepland

Over niet-bestaande klanken die de muziek maken

Beluister deze blog als podcast (kan ook in je Apple Podcast app)

Vorige week vrijdag was ik bij de voorstelling ‘Boventoon’ van Ruben Hein, in theater De Tuin in Leusden. De laatste try-out, voordat de voorstelling zondag in een uitverkochte Kleine Komedie in Amsterdam in première ging. Een première die goed ontvangen werd. Zoals in de recensie te lezen is, is de voorstelling veel meer dan een muzikaal optreden. Hein vertelt welke ervaringen zijn leven gekleurd hebben. Over wat heeft gemaakt dat hij is wie hij nu is en waar hij nu staat. Na de voorstelling sprak ik Ruben en deelden we ervaringen en inzichten over muziek maken, creativiteit en wat mensen toch een rare dieren zijn.

Lees verder Over niet-bestaande klanken die de muziek maken

Over een blog die je toch al ging lezen

Beluister deze blog als podcast (ook te vinden in je Apple Podcast app)

Alles wat je doet is een gevolg van de optelsom van alles wat je tot nu toe hebt ervaren. Je reageert op de impulsen vanuit je omgeving op basis van je programmering. Je brein praat recht wat je doet en laat je denken dat het jouw keuze was. Maar liefst 95% van je gedrag is onbewust, je hebt zo’n 60.000 gedachten per dag, gelukkig doe je de meeste dingen op de automatische piloot. Heeft het dan zin om zelfhulpboeken te lezen, voornemens te hebben, trainingen te volgen en blogs te lezen? Lees verder!?

Lees verder Over een blog die je toch al ging lezen

Over wat ik van jou verwacht

Deze post is ook te beluisteren via iTunes of SoundCloud. Voor als je liever achterover wil leunen terwijl ik ‘m je voorlees.

Mensen die maar wat doen. Wat ze gisteren deden. Wat de rest doet. Wat ze altijd hebben gedaan. Daar kan ik niet tegen. Begrijp me goed, er is niks mis met gisteren, met best practices en met herhaling. Sterker nog, het is een heel goed idee om dingen die goed gaan zo te laten. Maar de sleur van de middelmaat verpest zoveel. Zoveel potentieel blijft onbenut. Zoveel dingen gaan verkeerd. Zoveel levensvreugde spoelt door de goot.

Ik kan daar zo slecht tegen. Ik verzet me daartegen. Mijn werkende leven is praktisch volledig gericht op de strijd tegen de waanzin. Tegen het tegenwerken. Tegen de middelmaat.

Lees verder Over wat ik van jou verwacht

Over je verwachtingen (en hoe je daar beter mee kunt stoppen)

Deze post is ook te beluisteren via iTunes of SoundCloud. Voor als je liever achterover wil leunen terwijl ik ‘m je voorlees.

De hele dag door maken we keuzes. Om dingen wel te doen. Of juist niet. We schatten de gevolgen in van keuze A of B. Of we maken helemaal geen keuze en blijven in positie C. Ons gevoel en ons verstand spelen een spel en beïnvloeden onze keuzes, gebaseerd op onze kennis en ervaring, onze conditionering of programmering. We kijken naar de toekomst door onze gekleurde bril. We zien onze gekleurde bril als glazen bol. We denken de toekomst te kunnen voorspellen. Als ik nou dit, dan dat. En dan, dan wordt het fantastisch. Of niet, dus ik hou mijn mond. Ik vermijd de pijn.

We berekenen kansen. De grootste kans wint. Maar daarin maken we twee denkfouten.

Lees verder Over je verwachtingen (en hoe je daar beter mee kunt stoppen)

Over mijn principes die belangrijker zijn dan jouw regels

Deze post is ook te beluisteren via iTunes of SoundCloud. Voor als je liever achterover wil leunen terwijl ik ‘m je voorlees.

Regels. Normen. Processen. Beleid. Kaders. Doen wat hoort. Omdat het zo hoort. Daar kan ik slecht tegen. Begrijp me goed, zonder regels wordt het een bende en dat is vaak niet handig. 
Maar er zijn zoveel regels die nergens op slaan. 

Ik breek graag regels en stel ze graag ter discussie. Zoals ik bij voorkeur alles ter discussie stel. Ik heb het de afgelopen weken vaak genoeg over ‘de waarheid’ gehad. Als ik me moet conformeren aan allerlei regels met als enige reden ‘omdat dat nou eenmaal de regels zijn’ dan word ik narrig. Dan ga ik vervelende vragen stellen die beginnen met ‘waarom’. Dan word ik rebels. Ga ik de grenzen over. 

Maar ik kan ook flink digitaal zijn. Wel of niet. Aan of uit. Niks ertussen. Goed of fout. Waar of niet waar. Ik heb wel eens bekend gestaan als ‘mister zwart-wit’ en in een beoordelingsgesprek gehoord over mijn sterke moreel kompas.

En dat is wel gek. Want als de waarheid niet bestaat hoe kan ik die dan kennen? En als ik tegen regels ben waar baseer ik dan mijn keuzes op?

Lees verder Over mijn principes die belangrijker zijn dan jouw regels

Over pijn lijden

Deze post is ook te beluisteren via iTunes of SoundCloud. Voor als je liever achterover wil leunen terwijl ik ‘m je voorlees.

Waarom is eerlijk zijn zo moeilijk? Eerlijkheid duurt het langst. Maar eerlijkheid vereist kwetsbaarheid. Vereist zeggen wat je voelt. Vereist weten wat je voelt. En of dat wel klopt. Vereist het accepteren van de consequenties. Je moet jezelf kennen. En lef tonen. Zelfvertrouwen hebben. En volhouden door de poel van wanhoop.

Groeien is pijn lijden. De zin zit in de onzin. Alleen mensen die zichzelf durven te pijnigen komen verder. Vanaf je comfortabele positie op de bank verander je je leven niet. Je zal moeten opstaan en je angsten in de ogen moeten kijken. Dat is nogal wat. Wil je dat wel?

Lees verder Over pijn lijden

Over tijd

Deze post is ook te beluisteren via iTunes of SoundCloud. Voor als je liever achterover wil leunen terwijl ik ‘m je voorlees.

Gisteravond om half tien bestelde ik een nieuwe wasdroger. Twee minuten later had ik de bevestiging in mijn mail. Vóór twee uur vannacht zou ik een tijdslot van een uur krijgen waarin het apparaat morgen bij me bezorgd zou worden. Met een track & trace code. Een kwartier voordat de bezorger bij me zou zijn, zou hij me bellen.
En zo ging het.
Om 0:57 al had ik de mail binnen. Mijn nieuwe droger zou bezorgd worden tussen 12.19 en 13.19. Om 6.30 vanmorgen kreeg ik die informatie ook nog in een SMS. Om 11.43 kreeg ik een SMS dat de bezorgers onderweg waren en er over 30 minuten zouden zijn. Om 12.15 belde de bezorger dat hij er over een kwartier zou zijn. En inderdaad, rond 12.30 ging de deurbel. En nu staat mijn nieuwe droger boven te zoemen.*

Tijd. Je kan de tijd niet nemen, je kan geen tijd hebben, niemand kan je tijd geven, niemand heeft de tijd. Iedere dag heeft 1440 minuten en iedere dag is dat genoeg. Iedere seconde die wegtikt komt nooit meer terug. Geld kun je terugverdienen, tijd blijft voor altijd weg. Ondertussen plannen we alles steeds strakker, zijn we altijd bereikbaar, meten we alles en is alles verbonden.
Maar bestaat tijd wel? Waarom lijkt de ene dag veel langer te duren dan de andere? Na een vakantie kan het lijken alsof je wéken weg bent geweest, maar met een oliebol in de hand denk je na over hoe je toch eergisteren ook al stond af te tellen naar het nieuwe jaar. Soms vliegt de tijd. Niet veel later lijkt de tijd stil te staan.

Lees verder Over tijd