Over dat je niet alles kan (maar denkt van wel)

De zevende stap in mijn boek ‘En nu jij!’ draagt als titel de bekende quote van John Lennon: “Life is what happens while you’re busy making other plans”. Want zo is het. Hoe goed je dingen ook bedenkt of plant, je hebt maar een beperkte invloed op alles en er gebeuren allerlei dingen die je van je pad brengen of je ontdekt dat andere paden veel leuker zijn om te bewandelen dan de route die je had uitgestippeld. Ook houd je je niet aan je plannen en laat je jezelf afwijken.

In Stap 1 van ‘En nu jij!’ geef ik je tips over hoe je je doelen boven tafel kunt krijgen en hoe je ze concreet maakt om er vervolgens in Stap 2 hapklare brokken van te maken zodat je aan de slag kunt. Het vervelende is dat het in de praktijk blijkt dat je niet zo ambitieus en gestructureerd aan de slag gaat als je gepland had. Bij het maken van je plannen zit je vol energie, maar vervolgens is er de realiteit. Er gebeuren dingen. En daar had je niet op gerekend. En je moet zoveel. En alle processen van de vorige blogs werken door in je onderbewuste. Je bent niet de proactieve ambitieuze gedisciplineerde bewuste doorzetter die je dacht te zijn. Je hebt minder zin en energie en geeft aan andere dingen prioriteit. Je laat je gemakkelijk afleiden door de verleidingen van alledag. Je hunkert naar snelle dopaminekicks, je bent eigenlijk ook best bang voor verandering, om te falen en om ‘raar’ gevonden te worden. Je comfort zone is eigenlijk zo slecht nog niet en je valt terug in automatisch gedrag. Lees verder Over dat je niet alles kan (maar denkt van wel)

Over hoe leuk je drama vindt

Als je jezelf maar op de automatische piloot voort laat slepen door wat er gebeurt kom je niet waar je wil zijn. Je onbewuste wil alleen maar veilig overleven. Maar we zijn veel te verwend om alleen maar veilig te overleven. We hebben het veel te goed. Overleven doen we toch wel. Inmiddels willen we de keuze hebben om dood te gaan in plaats van middelmatig door te leven. Nog steeds is ons brein bezig met het zoeken naar gevaar. Je amygdala moet gevoed worden met gedoe.
We zijn vooral gefocust op gevaar. En omdat we dat zijn, zien we de positieve dingen helemaal niet. Bij het koffieapparaat is het vrij gebruikelijk dat je geroddel, gezeur of geklaag hoort. Het komt veel minder vaak voor dat men het daar heeft over hoe goed iets geregeld is, hoe zinvol de laatste meeting was of hoe blij iedereen is met de arbeidsvoorwaarden. Als er hondenpoep op straat ligt klaagt iedereen er over, maar als het weg is hoor je niemand meer. Er zijn weinig bijeenkomsten bekend waarbij de hele buurt samenkwam om het er eens over te hebben hoe schoon de straten wel niet zijn.

We houden van gezeur. En zeuren doen we in de dramadriehoek. De basis van de dramadriehoek is de gedachte ‘het ligt niet aan mij, het ligt aan de ander’. Een externe ‘locus of control’. Alles ligt aan anderen en je kunt er zelf niets aan doen. Het effect is dat er allerlei negatieve emoties ontstaan die op hun beurt allerlei reacties op gang brengen. Lees verder Over hoe leuk je drama vindt

Over hoe ik niet mijn nieuwe functie ben

Zo’n acht weken geleden kwamen mijn baas en ik tot de conclusie dat de koek op was. Dat wat ik wilde doen en waar het bedrijf ruimte voor had was teveel uit elkaar gedreven. We gingen uit elkaar, maar bleven vrienden. We koersten al een tijdje naar deze conclusie, maar toen die er ineens was, was het toch wel even schrikken. Meer dan 13 jaar had ik er gewerkt. Veel geleerd. Mooie projecten gedaan. Vrienden gemaakt. Telkens dingen gedaan die niet bestonden voor ik er aan begon. Elke twee jaar wat anders. Overlappend en parallel. Maar zo’n 13 seconden nadat de conclusie uitgesproken was kwam een gevoel van vrijheid en kansen.

Lees verder Over hoe ik niet mijn nieuwe functie ben

Over hoe je je omgeving na-aapt

We hebben van nature de wil om te leren. Zelfs als je niet weet waarvoor of waarom. Leren is belangrijk. Leren is overleven. We willen nieuwe informatie. We willen leren lopen. Daarom willen we progressie. Daarom willen we vooruit komen. Daarvoor hebben we doelen nodig, om in de juiste richting te gaan.
In hoeverre is dat een bewust proces en hoe leer je gedrag aan? Het blijkt dat ook hier een aantal automatische processen aan ten grondslag liggen.

Leren doe je door na te apen. Zo kunnen baby’s van slechts een paar uur oud al mondbewegingen na doen. Zo leren we praten, lopen, onze normen en waarden (conditionering) en nog veel meer. Maar ook emoties kopiëren we. En gedrag. Dit komt door zogenaamde spiegelneuronen in ons brein. Deze zijn superhandig om snel te leren en om in de groep mee te kunnen doen. Zij vormen de basis voor empathie, je kunnen inleven. En omdat we individueel zo weinig kunnen is het essentieel om je te verbinden met de groep en van die groep zo snel mogelijk zo veel mogelijk te leren. Want alles wat je leert kan je toepassen en dat kan wel eens het verschil maken tussen leven en overleven.
Lees verder Over hoe je je omgeving na-aapt

Over je angsten

Je ouderwetse rare mensenbrein is continu bezig met het detecteren van gevaar en het zoeken naar genot. Je wil overleven. Daardoor heb je allemaal emoties.
Emoties zijn feedbackmechanismen die ons vertellen of iets waarschijnlijk goed of waarschijnlijk slecht is. Ze helpen je te leren, waarschuwen je en sturen je. Allemaal om te overleven en voort te planten. Want dat willen we. Allemaal.

Ons brein kent geen onderscheid tussen werkelijkheid en fictie. Je brein neemt alles aan als waarheid. Dat is best vervelend als datzelfde brein zich richt op leven en overleven en continu bezig is met het spotten van gevaar. Zeker als dat brein langzamer evolueert dan de wereld om ons heen.
Het meeste gevaar dat we zien is er dan ook niet. In zoverre, het is niet levensbedreigend. Het voelt misschien niet helemaal lekker, het is spannend en je gaat er van zweten, maar dat is het dan ook wel.
Er zijn twee universele angsten van de mens. De angst om te falen en de angst om er niet bij te horen. Iedereen heeft hier in meer of mindere mate last van.
Lees verder Over je angsten