Over pijn lijden

Deze post is ook te beluisteren via iTunes of SoundCloud. Voor als je liever achterover wil leunen terwijl ik ‘m je voorlees.

Waarom is eerlijk zijn zo moeilijk? Eerlijkheid duurt het langst. Maar eerlijkheid vereist kwetsbaarheid. Vereist zeggen wat je voelt. Vereist weten wat je voelt. En of dat wel klopt. Vereist het accepteren van de consequenties. Je moet jezelf kennen. En lef tonen. Zelfvertrouwen hebben. En volhouden door de poel van wanhoop.

Groeien is pijn lijden. De zin zit in de onzin. Alleen mensen die zichzelf durven te pijnigen komen verder. Vanaf je comfortabele positie op de bank verander je je leven niet. Je zal moeten opstaan en je angsten in de ogen moeten kijken. Dat is nogal wat. Wil je dat wel?

Lees verder Over pijn lijden

Over tijd

Deze post is ook te beluisteren via iTunes of SoundCloud. Voor als je liever achterover wil leunen terwijl ik ‘m je voorlees.

Gisteravond om half tien bestelde ik een nieuwe wasdroger. Twee minuten later had ik de bevestiging in mijn mail. Vóór twee uur vannacht zou ik een tijdslot van een uur krijgen waarin het apparaat morgen bij me bezorgd zou worden. Met een track & trace code. Een kwartier voordat de bezorger bij me zou zijn, zou hij me bellen.
En zo ging het.
Om 0:57 al had ik de mail binnen. Mijn nieuwe droger zou bezorgd worden tussen 12.19 en 13.19. Om 6.30 vanmorgen kreeg ik die informatie ook nog in een SMS. Om 11.43 kreeg ik een SMS dat de bezorgers onderweg waren en er over 30 minuten zouden zijn. Om 12.15 belde de bezorger dat hij er over een kwartier zou zijn. En inderdaad, rond 12.30 ging de deurbel. En nu staat mijn nieuwe droger boven te zoemen.*

Tijd. Je kan de tijd niet nemen, je kan geen tijd hebben, niemand kan je tijd geven, niemand heeft de tijd. Iedere dag heeft 1440 minuten en iedere dag is dat genoeg. Iedere seconde die wegtikt komt nooit meer terug. Geld kun je terugverdienen, tijd blijft voor altijd weg. Ondertussen plannen we alles steeds strakker, zijn we altijd bereikbaar, meten we alles en is alles verbonden.
Maar bestaat tijd wel? Waarom lijkt de ene dag veel langer te duren dan de andere? Na een vakantie kan het lijken alsof je wéken weg bent geweest, maar met een oliebol in de hand denk je na over hoe je toch eergisteren ook al stond af te tellen naar het nieuwe jaar. Soms vliegt de tijd. Niet veel later lijkt de tijd stil te staan.

Lees verder Over tijd

Over je hart dat wel klopt, maar je gevoel niet altijd

Deze post is ook te beluisteren via iTunes of SoundCloud. Voor als je liever achterover wil leunen terwijl ik ‘m je voorlees.

De vraag die mij al jaren bezig houdt is ‘waarom doen we toch zo raar?’ Elke dag kijk ik om me heen en ben ik gefascineerd door wat we allemaal doen. En niet doen. Mensen werken elkaar tegen, maken ruzie, benadelen elkaar, maken slechte keuzes, of geen keuzes. We (ik hoor daar natuurlijk ook bij, ik zie het niet alleen om me heen, maar ook in de spiegel) zijn bang, we denken gelijk te hebben, we houden onszelf voor de gek, we zijn voorzichtig, we laten ons sturen door allerlei onbewuste processen, we houden ons vast aan patronen en doen wat we gisteren deden, we vinden onszelf heel bijzonder (anders dan anderen) en veel zieliger dan anderen en denken de toekomst te kunnen voorspellen.
Waarom doen we niet wat ons gelukkig maakt? Waarom doen we niet gewoon wat we willen doen? En wat willen we eigenlijk?

Lees verder Over je hart dat wel klopt, maar je gevoel niet altijd

Over het belang van geluk op de werkvloer

Een paar weken terug gaf ik een workshop waarin ik het verhaal van de olietanker en de ijsberg vertelde. Tegenwoordig mijn standaardmetafoor en inleiding voor hoe mensen in organisaties werken. “Dus is het belangrijk om aandacht te besteden aan het thema ‘gelukkig werken'”, sloot ik af.

“Maar hoezo dan?”, vroeg een van de deelnemers.

Best een goeie vraag. Want, zo stelde zij, “werknemers die het allemaal maar naar hun zin hebben en worden gepamperd, die nemen geen initiatief, die gaan niet weg, die blijven maar in het warme bad zitten”.

Dat is wel een beetje zo ja. Ik ben er helemaal geen voorstander van om het iedereen maar naar de zin te maken, zodat ze zo lang mogelijk blijven zitten. Sterker nog, ik ben een groot voorstander van mobiliteit. Ik vind ook dat vaste contracten kunnen werken als een dwangbuis. Mensen moeten juist gestimuleerd worden te blijven leren. Hun hele leven lang.

Lees verder Over het belang van geluk op de werkvloer

Over verandering in organisaties en de rol van werkgeluk daarin

In deze blog ga ik je vertellen hoe verandering werkt, waarom je überhaupt zou willen of moeten veranderen en welke rol werkgeluk daar in speelt. Speel de powervlog hieronder van YouTube, lees het verhaal daaronder als blog of beluister de vlog als podcast hier op SoundCloud of hier via iTunes.

Wat is er aan de hand?

Organisaties zijn olietankers. Grote, logge dingen die traag reageren en moeilijk te besturen zijn. In de markt waarin organisaties actief zijn gebeurt van alles. Invloeden die als dreigende, donkere wolken boven de organisatie hangen. Ook op de arbeidsmarkt verandert er veel. Medewerkers worden mondiger en werken niet langer hun leven lang bij de zelfde baas. Er moet steeds meer. Meedoen is misschien belangrijker dan winnen, het meedoen zelf wordt steeds ingewikkelder. Al deze invloeden vereisen een gepaste reactie. Maar het reageren op de invloeden leidt af van waar de organisatie zich op zou moeten richten. Organisaties komen niet meer aan hun werk toe.

Lees verder Over verandering in organisaties en de rol van werkgeluk daarin

Over de vraag waarom je volwassen zou willen worden als organisatie

Bij de toepassing van ‘volwassenheidsmodellen’ wordt vaak gestreefd naar het hoogste volwassenheidsniveau. Waarom willen organisaties eigenlijk volwassen worden? Is kind zijn niet veel leuker? En waarom moet je eigenlijk alles kunnen? Het kost vreselijk veel tijd en geld om alles te kunnen. En dan? Gaat het dan goed met je? Ik vind van niet.

Lees verder Over de vraag waarom je volwassen zou willen worden als organisatie

Over de vraag wat ik heb gestudeerd

“Maar wat heb jij gestudeerd dan?”, vroeg ze na mijn introductie en mijn vlammende betoog over wat ik doe, over mijn boeken en over mijn werk. Alsof je dit op school leert. Dat is nou net het probleem. Vanuit die gedachte richtte de Britse filosoof en schrijver Alain de Botton in 2008 The School of Life op. “Filosofen, kunstenaars, schrijvers en wetenschappers leren ons bewust te worden van thema’s waar je op school geen les in kreeg”, staat op de website te lezen. “Het meeste wat we dagelijks bedenken, is al eens bedacht. En vaak een stuk beter. Bijna drieduizend jaar intellectuele ontwikkeling biedt ons een schat aan heldere ideeën voor het dagelijks leven.” Dat is waar ik al mijn ‘wijsheid’ ook vandaan heb. Veel lezen, kijken, ervaren, praten, experimenteren, trainen, getraind worden, onderzoeken, schrijven, werken… and repeat. Hoe relevant is die vraag wat ik heb gestudeerd en hoe belangrijk zijn de keuzes die je daarna maakt? Graag neem ik je mee in mijn verhaal, omdat ik geloof dat verschillende perspectieven je op andere gedachten kunnen brengen. En je uit ieder verhaal dingen kunt halen die voor jou relevant zijn.  Lees verder Over de vraag wat ik heb gestudeerd

Over mijn moeizame relatie met de waarheid

Deze blog is ook te beluisteren als podcast via iTunes en SoundCloud.
Voor wie liever achterover leunt en alles ingefluisterd krijgt.

“Je moet gewoon je hart volgen!” Ik krijg die zin nooit met goed fatsoen uit mijn mond. Ik ben het er namelijk niet mee eens. Want wat nou als je inderdaad je baan opzegt en je kan het dak boven het hoofd van jou en je gezin niet meer betalen? In het diepe springen is niet handig als je niet blijkt te kunnen zwemmen. Levensgevaarlijk zelfs. Maar op de kant blijven staren naar het heldere water terwijl iedereen de grootste lol heeft in de eindeloze blauwe zee brengt je ook niet verder. Ik pleit wel voor ‘leuke dingen doen’. Maar wat bepaalt ‘leuk’ dan? Komt dat ook uit je hart?

Je hart zit tussen je oren, legde ik begin dit jaar uit.  Het is een van de stemmetjes die je vertellen wat je moet doen. Of juist niet.
Ik stel graag ‘de waarheid’ ter discussie. In een blog had ik het over hoe verschillende versies van de waarheid leiden tot allerlei toestanden in organisaties en hoe leuk ik het vind de verschillende waarheden dichter bij elkaar te brengen.
Ondertussen maak ik in mijn eigen hoofd dezelfde denkfouten als iedereen. Ik vind ook dat ik gelijk heb. Ik zie de wereld op mijn manier. Zoals iedereen zijn eigen versie van de waarheid heeft. Lees verder Over mijn moeizame relatie met de waarheid

Over hoe ik geen held ben (maar je je wel aan me mag optrekken)

In mijn trainingen vraag ik deelnemers soms hun definitie van succes op te schrijven en iemand te kiezen die zij succesvol vinden. Het hebben van een rolmodel kan je helpen om keuzes te maken en je zelfvertrouwen een boost te geven.
Het komt wel eens voor dat ze mij dan kiezen. Mijn ego maakt een dansje. Natuurlijk goed voor mijn zelfvertrouwen. Maar daar is de training niet voor. Meestal leg ik dan uit dat ik echt niet zo briljant ben. Ik doe niks wat zij niet ook kunnen. Ik ben nergens uniek in. Lees verder Over hoe ik geen held ben (maar je je wel aan me mag optrekken)