Over je hart dat wel klopt, maar je gevoel niet altijd

Deze post is ook te beluisteren via iTunes of SoundCloud. Voor als je liever achterover wil leunen terwijl ik ‘m je voorlees.

De vraag die mij al jaren bezig houdt is ‘waarom doen we toch zo raar?’ Elke dag kijk ik om me heen en ben ik gefascineerd door wat we allemaal doen. En niet doen. Mensen werken elkaar tegen, maken ruzie, benadelen elkaar, maken slechte keuzes, of geen keuzes. We (ik hoor daar natuurlijk ook bij, ik zie het niet alleen om me heen, maar ook in de spiegel) zijn bang, we denken gelijk te hebben, we houden onszelf voor de gek, we zijn voorzichtig, we laten ons sturen door allerlei onbewuste processen, we houden ons vast aan patronen en doen wat we gisteren deden, we vinden onszelf heel bijzonder (anders dan anderen) en veel zieliger dan anderen en denken de toekomst te kunnen voorspellen.
Waarom doen we niet wat ons gelukkig maakt? Waarom doen we niet gewoon wat we willen doen? En wat willen we eigenlijk?

Lees verder Over je hart dat wel klopt, maar je gevoel niet altijd

Over het belang van geluk op de werkvloer

Een paar weken terug gaf ik een workshop waarin ik het verhaal van de olietanker en de ijsberg vertelde. Tegenwoordig mijn standaardmetafoor en inleiding voor hoe mensen in organisaties werken. “Dus is het belangrijk om aandacht te besteden aan het thema ‘gelukkig werken'”, sloot ik af.

“Maar hoezo dan?”, vroeg een van de deelnemers.

Best een goeie vraag. Want, zo stelde zij, “werknemers die het allemaal maar naar hun zin hebben en worden gepamperd, die nemen geen initiatief, die gaan niet weg, die blijven maar in het warme bad zitten”.

Dat is wel een beetje zo ja. Ik ben er helemaal geen voorstander van om het iedereen maar naar de zin te maken, zodat ze zo lang mogelijk blijven zitten. Sterker nog, ik ben een groot voorstander van mobiliteit. Ik vind ook dat vaste contracten kunnen werken als een dwangbuis. Mensen moeten juist gestimuleerd worden te blijven leren. Hun hele leven lang.

Lees verder Over het belang van geluk op de werkvloer

Over verandering in organisaties en de rol van werkgeluk daarin

In deze blog ga ik je vertellen hoe verandering werkt, waarom je überhaupt zou willen of moeten veranderen en welke rol werkgeluk daar in speelt. Speel de powervlog hieronder van YouTube, lees het verhaal daaronder als blog of beluister de vlog als podcast hier op SoundCloud of hier via iTunes.

Wat is er aan de hand?

Organisaties zijn olietankers. Grote, logge dingen die traag reageren en moeilijk te besturen zijn. In de markt waarin organisaties actief zijn gebeurt van alles. Invloeden die als dreigende, donkere wolken boven de organisatie hangen. Ook op de arbeidsmarkt verandert er veel. Medewerkers worden mondiger en werken niet langer hun leven lang bij de zelfde baas. Er moet steeds meer. Meedoen is misschien belangrijker dan winnen, het meedoen zelf wordt steeds ingewikkelder. Al deze invloeden vereisen een gepaste reactie. Maar het reageren op de invloeden leidt af van waar de organisatie zich op zou moeten richten. Organisaties komen niet meer aan hun werk toe.

Lees verder Over verandering in organisaties en de rol van werkgeluk daarin

Over de vraag waarom je volwassen zou willen worden als organisatie

Bij de toepassing van ‘volwassenheidsmodellen’ wordt vaak gestreefd naar het hoogste volwassenheidsniveau. Waarom willen organisaties eigenlijk volwassen worden? Is kind zijn niet veel leuker? En waarom moet je eigenlijk alles kunnen? Het kost vreselijk veel tijd en geld om alles te kunnen. En dan? Gaat het dan goed met je? Ik vind van niet.

Lees verder Over de vraag waarom je volwassen zou willen worden als organisatie

Over mijn inzichten van de afgelopen week

Wat een week! Sinds ik ruim een week geleden aankondigde de sprong te wagen en op zoek te gaan naar mensen, teams en organisaties die een boost nodig hebben, raas ik het land door en heb ik de leukste gesprekken. En dat heeft me veel mooie inzichten gebracht.

Lees verder Over mijn inzichten van de afgelopen week

Over de vraag wat ik heb gestudeerd

“Maar wat heb jij gestudeerd dan?”, vroeg ze na mijn introductie en mijn vlammende betoog over wat ik doe, over mijn boeken en over mijn werk. Alsof je dit op school leert. Dat is nou net het probleem. Vanuit die gedachte richtte de Britse filosoof en schrijver Alain de Botton in 2008 The School of Life op. “Filosofen, kunstenaars, schrijvers en wetenschappers leren ons bewust te worden van thema’s waar je op school geen les in kreeg”, staat op de website te lezen. “Het meeste wat we dagelijks bedenken, is al eens bedacht. En vaak een stuk beter. Bijna drieduizend jaar intellectuele ontwikkeling biedt ons een schat aan heldere ideeën voor het dagelijks leven.” Dat is waar ik al mijn ‘wijsheid’ ook vandaan heb. Veel lezen, kijken, ervaren, praten, experimenteren, trainen, getraind worden, onderzoeken, schrijven, werken… and repeat. Hoe relevant is die vraag wat ik heb gestudeerd en hoe belangrijk zijn de keuzes die je daarna maakt? Graag neem ik je mee in mijn verhaal, omdat ik geloof dat verschillende perspectieven je op andere gedachten kunnen brengen. En je uit ieder verhaal dingen kunt halen die voor jou relevant zijn.  Lees verder Over de vraag wat ik heb gestudeerd

Over mijn moeizame relatie met de waarheid

Deze blog is ook te beluisteren als podcast via iTunes en SoundCloud.
Voor wie liever achterover leunt en alles ingefluisterd krijgt.

“Je moet gewoon je hart volgen!” Ik krijg die zin nooit met goed fatsoen uit mijn mond. Ik ben het er namelijk niet mee eens. Want wat nou als je inderdaad je baan opzegt en je kan het dak boven het hoofd van jou en je gezin niet meer betalen? In het diepe springen is niet handig als je niet blijkt te kunnen zwemmen. Levensgevaarlijk zelfs. Maar op de kant blijven staren naar het heldere water terwijl iedereen de grootste lol heeft in de eindeloze blauwe zee brengt je ook niet verder. Ik pleit wel voor ‘leuke dingen doen’. Maar wat bepaalt ‘leuk’ dan? Komt dat ook uit je hart?

Je hart zit tussen je oren, legde ik begin dit jaar uit.  Het is een van de stemmetjes die je vertellen wat je moet doen. Of juist niet.
Ik stel graag ‘de waarheid’ ter discussie. In een blog had ik het over hoe verschillende versies van de waarheid leiden tot allerlei toestanden in organisaties en hoe leuk ik het vind de verschillende waarheden dichter bij elkaar te brengen.
Ondertussen maak ik in mijn eigen hoofd dezelfde denkfouten als iedereen. Ik vind ook dat ik gelijk heb. Ik zie de wereld op mijn manier. Zoals iedereen zijn eigen versie van de waarheid heeft. Lees verder Over mijn moeizame relatie met de waarheid

Over hoe ik geen held ben (maar je je wel aan me mag optrekken)

In mijn trainingen vraag ik deelnemers soms hun definitie van succes op te schrijven en iemand te kiezen die zij succesvol vinden. Het hebben van een rolmodel kan je helpen om keuzes te maken en je zelfvertrouwen een boost te geven.
Het komt wel eens voor dat ze mij dan kiezen. Mijn ego maakt een dansje. Natuurlijk goed voor mijn zelfvertrouwen. Maar daar is de training niet voor. Meestal leg ik dan uit dat ik echt niet zo briljant ben. Ik doe niks wat zij niet ook kunnen. Ik ben nergens uniek in. Lees verder Over hoe ik geen held ben (maar je je wel aan me mag optrekken)

Over volhouden

Je angsten zijn onzin, je overtuigingen zijn onzin, hoe je denkt dat anderen je zien is onzin, de kaders (de box) zijn onzin, zelfs de werkelijkheid is onzin. Accepteer de dingen hoe ze zijn als ze zijn gebeurd. Maar accepteer nooit dat ze zo moeten blijven. Accepteer jezelf hoe je bent, maar accepteer niet dat je morgen ook nog zo moet zijn. Al helemaal niet ‘omdat je altijd zo bent geweest’. Je hebt het altijd zo gedaan, maar dat zegt niets over hoe je het morgen gaat doen. Nu is het zoals het is, maar het hoeft niet zo te blijven. Alles is onzin, dus je kan alles zelf inkleuren. Werktijden, hiërarchie, dresscodes, relaties, conventies, normen, waarden, allemaal onzin. Jij mag bepalen hoe het is.

Het gaat niet makkelijk zijn. Want ondanks dat het allemaal onzin is, je gaat jezelf tegenkomen. En jezelf tegenwerken. Je remmingen, angsten en overtuigingen bestaan niet, maar ze zijn er toch. Door de regie te nemen, stappen te zetten, zelf te bepalen hoe je naar dingen kijkt, creatief te zijn, jezelf te herprogrammeren en slim gebruik te maken van je eigen kunnen kan je het. Echt. Lees verder Over volhouden

Over lef

Stel: je wil het helemaal anders gaan doen. Je bent er klaar mee. Het roer moet om. Het roer gaat om! Dat betekent dat je wat moet gaan doen. Je hebt een richting, een plan en je bent uitgeslapen. Aan de slag! Maar dat is zo makkelijk nog niet.

Je angsten, je remmende factoren, de randen van je comfort zone, ze gaan je allemaal tegenhouden. Het water waar de ijsberg van McClelland in dobbert is troebel. Dat wat zich onder water afspeelt is moeilijk te zien. Hoe dieper je onder water gaat, hoe spannender het wordt. De afgelopen weken heb ik het gehad over jezelf kennen, over zelfvertrouwen, assertiviteit en kwetsbaarheid. Over eerlijk en authentiek zijn. Dat is allemaal hartstikke eng. En dus blokkeert het. Je moet dingen doen die niet leuk zijn. Om dan uiteindelijk al die leuke dingen te kunnen gaan doen die ik je in mijn eerste boek beloofd had. Met die fijne ondertitel: ‘Lekker egoïstisch leuke dingen doen’. Nou, laat dat ‘lekker’ maar weg. Lees verder Over lef