Over het belang van creativiteit in organisaties

Waren wij maar geen rare dieren. Was het maar zo dat wij gewoon de juiste besluiten zouden nemen. Dat we samen zouden werken. Dat we een zelfhulpboek zouden lezen en dan ook werkelijk geholpen waren. En dingen anders zouden gaan doen.
Alle kennis over geluk, succes en gezondheid ligt op straat. Of is tenminste bereikbaar via dat ding in je hand. Waren wij geen rare dieren, zouden we dus gelukkig, succesvol en gezond zijn. Maar dat is niet zo.

Net als over teams, samenwerken, ondernemen en creativiteit. Wat zouden ondernemingen toch floreren als mensen geen rare dieren zouden zijn.

Vanmorgen dronk ik koffie met Bob Muntjewerff, co-founder van de Creativity Club en eigenaar van Buro de klant. We raakten aan de praat tijdens een workshop die ik vorige week gaf. We spraken over organisaties, over gedrag, over creativiteit en over agile.
Over de rol van drijfveren, motivatie en werkgeluk bij organisatieverandering. Over het stimuleren van creativiteit om het maximale uit mensen te halen.

Lees verder Over het belang van creativiteit in organisaties

Over mijn interview voor de Week van het Werkgeluk

Fennande van der Meulen, initiatiefnemer van de Week van het Werkgeluk, interviewde mij over mijn Lightning Talk, de workshop die ik ga geven en over Werkgeluk in het algemeen.

Frank Oeben klimt op de zeepkist tijdens Unconference

Frank Oeben, auteur van de boeken ‘En nu jij!’ en ‘En nu echt’ doet mee met de Week van het Werkgeluk! Niet alleen organiseren hij en zijn collega’s een workshop over het belang van Werkgeluk bij organisatieverandering, Frank geeft op het Openingsevent in Amsterdam op maandag 23 september een Lightning Talk. Vanaf de zeepkist geeft hij ons in 10 minuten’ Vier plus één tips voor duurzame gedragsverandering om te doen wat jij wil’. We vroegen hem er meer over.

FRANK, VERTEL EENS, WAT HEB JIJ ZELF MET HET ONDERWERP WERKGELUK?

Een kleine tien jaar geleden ben ik een blog begonnen. Ik ben mijn verwonderingen van me af gaan schrijven. Langzaam maar zeker ontdekte ik dat ik steeds meer schreef over werk, carrière, organisatieverandering en de relatie daartussen. En over de vraag waarom mensen zo raar doen. Eigenlijk vroeg ik me vooral af waarom ik zo raar doe. Daar ontstond in 2016 het boek ‘En nu jij!’ uit. Toe had ik de smaak te pakken en ben ik ‘En nu echt!’ gaan schrijven, dat in 2018 uit kwam. En nu is werkgeluk van een hobby mijn werk geworden. Drijfveren, motivatie gedrag en samenwerking is waar ik mij dagelijks mee bezig houd in organisaties.

Lees verder Over mijn interview voor de Week van het Werkgeluk

Over ouder worden

“Pas op dat je niet het eeuwige talent blijft”, zei ze tijdens een sollicitatiegesprek. Het zal een jaar of acht geleden zijn. Ik solliciteerde naar een rol als business unit manager. Ik werd het niet. Ik had de juiste ervaring niet. Wel het enthousiasme. Maar dat was niet genoeg. Ik had het nog niet eerder gedaan, dus ik mocht het nog niet doen. Ik denk hier nog best eens aan terug. Het eeuwige talent…

Vorige maand ben ik 40 geworden. Ik realiseer me de laatste tijd vaker dat ik niet meer bij de jonkies hoor. Dat ik niet meer verrassend bij de big boys aan tafel zit. Dat er vaker van me verwacht wordt dat ik nu een big boy ben. Of misschien verwacht ik dat vooral zelf. Gelukkig word ik tijdens workshops, waar ik mij graag laat voorstellen door de groep, stelselmatig een jaar of vier jonger geschat dan ik werkelijk ben. Maar als ik met een trainee spreek ziet die mij toch echt niet meer als gelijke…

Lees verder Over ouder worden

Over hoe ik jou gebruik als spiegel

De laatste tijd post ik veel van mijn maaltijden op Instagram. Meestal op het aanrecht, net uit de pan. Ik weet niet precies waarom. Misschien om mensen te inspireren gezond(er) te eten. Om te laten zien dat het niet zo moeilijk is om geregeld een voedzame, verse, gezonde maaltijd op tafel te zetten. Ongeacht je privésituatie.

Ik maak graag muziek. Veel muziek gaat over verloren liefdes, verdriet en eenzaamheid. Als ik dan een liedje cover en dat online zet, krijg ik (vaak via-via) de vraag of het wel goed met me gaat. Jahaaaa. Ik vond het gewoon een mooi liedje waar ik wel een eigen versie van kon maken. Rustig nou.

Een tijdje terug postte ik een of twee keer per week op Instagram een foto als ik in de sportschool zat. Al gauw kreeg ik vragen en opmerkingen: “Zo, jij bent lekker bezig he?” En: “Lekker aan het trainen man!” Ik experimenteer graag. In dit experiment wilde ik uitzoeken of mensen inderdaad zo makkelijk te beïnvloeden zijn en inderdaad na anderhalve post uit de gym het idee zouden krijgen dat ik in topvorm zou zijn.
Ja dus. Zo makkelijk is het.

Lees verder Over hoe ik jou gebruik als spiegel

Over denken wat andere mensen denken

Veel van ons gedrag komt voort uit gedachtes die wij hebben over wat andere mensen van ons denken. ‘Wat zullen ze wel niet denken?’ ‘Wie ben ik nou om deze stap te zetten?’ Tot aan de mooie: ‘Dat kan toch niet?’

Zoals ik ook vorige week al schreef, ‘ze’ denken helemaal niet zo veel over jou. Jij vindt jezelf super relevant, maar de meeste mensen om je heen helemaal niet zo. We zijn sociale dieren en willen graag samenwerken. We zijn bang om er niet bij te horen en zoeken erkenning. Daar is ons brein op ingesteld. Daarom denken we zo raar en zijn we bang voor allemaal spoken in ons hoofd, die in het echt helemaal niet bestaan in de hoofden van anderen.

Lees verder Over denken wat andere mensen denken

Over gericht investeren in betekenis en zingeving

Mijn nieuwe collega Puck Otten schreef voor haar master International Economics en Business een master thesis getiteld ‘What Makes Work Meaningful? Evidence from Europe’. Haar onderzoek en conclusies blijken zo vernieuwend dat een bewerking van haar thesis wetenschappelijk gepubliceerd zal gaan worden. Omdat alleen de titel mij al razend benieuwd maakte naar haar werk, interviewde ik haar hier over.

Lees verder Over gericht investeren in betekenis en zingeving

Over hard werken

“Waarom werken mensen zo hard?” Een hele goede vraag. Mijn eerste reactie was: “Omdat je denkt dat harder werken meer oplevert.” Meer input leidt tot meer output. Volgens de derde wet van Newton gaat iedere actie gepaard met een reactie. En volgens de eerste wet van de thermodynamica, de wet van behoud van energie, kan energie niet verloren gaan. Het lijkt daarom logisch aan te nemen dat de energie die je in je werk stopt, leidt tot resultaat uit dat werk. Meer output en zelfs meer outcome. Maar dat is helemaal niet zo. Met harder werken bereik je minder. We willen steeds meer, stellen steeds hogere eisen en verzinnen steeds nieuwe oplossingen voor nieuwe problemen, die tot weer nieuwe problemen leiden. We investeren door te presteren, maar incasseren onze winst nooit. Die herinvesteren we door te blijven presteren.

Lees verder Over hard werken

Over mooie inzichten van onze Agile ronde tafel bij PostNL

Op vrijdag 5 juli was de Agile Floor op het hoofdkantoor van PostNL in Den Haag het toneel van onze Agile Ronde tafel. Twintig enthousiaste agilisten van uiteenlopende organisaties uit ons netwerk werden geïnspireerd, legden nieuwe contacten en deelden kennis. De groep bestond uit CIO’s, portfoliomanagers en transformatieleads. Samen met ons team Agile consultants beleefden wij een mooie ochtend.

Even voorstellen

Na de koffie en het ontbijt heetten Marcel Poel (Strategisch Portfoliomanagement PostNL) en Yara Beerling (Directeur WIN) ons welkom bij PostNL. Henry Suiker (Agile Consultant bij WIN) vervolgde en presenteerde het Agile team van WIN.

De keynote en inhoudelijke aftrap van de ochtend werd verzorgd door Paul Takken, Agile transformatie coach en als Associate Partner verbonden aan WIN.

Lees verder Over mooie inzichten van onze Agile ronde tafel bij PostNL

Over wie zorgt voor grip op de verandering

Op 5 juni hadden wij in onze villa in Doorn de kennissessie ‘Blik op integrale projectbeheersing’, met gastspreker Atef Saad van Compasco Consultancy. Samen met onze eigen Consultant Projectbeheersing Richard Wezelenburg gingen we met elkaar in discussie en in gesprek aan de hand van stellingen, modellen en theorie. Een mooie, interactieve avond.

Integrale projectbeheersing

Drie maanden geleden had ik nog nooit van ‘Integrale Projectbeheersing’ (IPB) en ‘Integraal Projectmanagement’ (IPM) gehoord. Na mijn eerste drie weken bij WIN schreef ik een blog over hoe het team binnen IPM werkt en hoe belangrijk het is dat dit team een high performance team is.

Nu over Integrale Projectbeheersing. Inmiddels wordt mij steeds meer duidelijk wat IPB inhoudt, maar wordt mij vooral duidelijk hoe het overlapt met andere modellen en methodieken. En hoe IPB eigenlijk het PMO is zoals ik dat negen jaar geleden in een propositie vatte.

Lees verder Over wie zorgt voor grip op de verandering

Over hoe makkelijk het voor mij is om in de spotlight te staan (en wat jij daar aan hebt)

Beluister deze blog als podcast (kan ook in je Apple Podcast app)

Meer dan vier jaar geleden vertelde ik je over Barry. De bier tappende, plaatjes draaiende, flessen gooiende (en veelal vangende) barman. Barry was jarenlang mijn vriend. Mijn voorbeeld. Wel een beetje mijn idool. Hij deed hoe ik wilde doen. En hoe meer ik hem bestudeerde, hoe meer ik hem werd. Ik vertelde je over hoe ik knalgroene schoenen kocht. Een beetje om te narren. Om een statement te maken. Om te laten zien dat het kan. Een paar weken eerder had ik je al verteld over hoe ik met mijn niet-zakelijke sneakers en jas meer mezelf ben geworden dan ik ooit was geweest en daardoor grotere stappen zette dan ik daarvoor voor mogelijk had gehouden.

Barry was mijn alter-ego die ik misschien nog steeds wel bij me draag. Het alter-ego waar ik het vorige week misschien ook wel over had toen ik stelde dat ik privé nog veel te leren heb als fierljepper, waar het me professioneel best aardig af gaat meestal.

In mijn huidige werkende leven sta ik niet meer achter de bar, maar evenzogoed in de belangstelling. Bij voorkeur op een podium. In the spotlight. Alle ogen op mij gericht. En ook door te schrijven vestig ik de aandacht op me. Schijnt een universele basisangst te zijn: spreken in het openbaar.
Ik krijg daar veel waardering voor. Dat ik dat durf. Dat ik dat kan. Dat ik boeken schrijf. Maar zoals ik al heel vaak heb aangehaald: ik ben geen held.
Sterker nog, dit is het enige wat ik kan.

Lees verder Over hoe makkelijk het voor mij is om in de spotlight te staan (en wat jij daar aan hebt)