Over grip op de verandering

Sinds maandag werk ik bij WIN. Een bedrijf dat ik al ken vanaf de oprichting 12 jaar geleden. Na al die jaren flirten zijn we nu officieel een stelletje. Voor sommigen verrassend, voor mij heel logisch.

Net geen anderhalf jaar geleden schreef ik over hoe ik niet mijn nieuwe functie ben. De inleiding zou ik nu letterlijk kunnen herhalen. De conclusie ook. Want de reis is vergelijkbaar. En toch heel anders. Daarom een nieuw verhaal.

Lees verder Over grip op de verandering

Over een blog die je toch al ging lezen

Alles wat je doet is een gevolg van de optelsom van alles wat je tot nu toe hebt ervaren. Je reageert op de impulsen vanuit je omgeving op basis van je programmering. Je brein praat recht wat je doet en laat je denken dat het jouw keuze was. Maar liefst 95% van je gedrag is onbewust, je hebt zo’n 60.000 gedachten per dag, gelukkig doe je de meeste dingen op de automatische piloot. Heeft het dan zin om zelfhulpboeken te lezen, voornemens te hebben, trainingen te volgen en blogs te lezen? Lees verder!?

Lees verder Over een blog die je toch al ging lezen

Over wat ik van jou verwacht

Deze post is ook te beluisteren via iTunes of SoundCloud. Voor als je liever achterover wil leunen terwijl ik ‘m je voorlees.

Mensen die maar wat doen. Wat ze gisteren deden. Wat de rest doet. Wat ze altijd hebben gedaan. Daar kan ik niet tegen. Begrijp me goed, er is niks mis met gisteren, met best practices en met herhaling. Sterker nog, het is een heel goed idee om dingen die goed gaan zo te laten. Maar de sleur van de middelmaat verpest zoveel. Zoveel potentieel blijft onbenut. Zoveel dingen gaan verkeerd. Zoveel levensvreugde spoelt door de goot.

Ik kan daar zo slecht tegen. Ik verzet me daartegen. Mijn werkende leven is praktisch volledig gericht op de strijd tegen de waanzin. Tegen het tegenwerken. Tegen de middelmaat.

Lees verder Over wat ik van jou verwacht

Over de goeie kant op veranderen

Organisatieverandering wordt steeds meer organisch. Steeds minder grote strategische veranderingen, steeds meer continue wendbaarheid. In mijn relaas over mijn haat-/liefdeverhouding met Agile twee en een halve week geleden legde ik al uit dat het mij er niet om gaat dat het juiste boekje gevolgd wordt, maar dat er op de juiste manier samengewerkt wordt. 

Maar ook dat is niet genoeg. Want wat nou als je heel gezellig samen de verkeerde kant op loopt?

Lees verder Over de goeie kant op veranderen

Over je verwachtingen (en hoe je daar beter mee kunt stoppen)

Deze post is ook te beluisteren via iTunes of SoundCloud. Voor als je liever achterover wil leunen terwijl ik ‘m je voorlees.

De hele dag door maken we keuzes. Om dingen wel te doen. Of juist niet. We schatten de gevolgen in van keuze A of B. Of we maken helemaal geen keuze en blijven in positie C. Ons gevoel en ons verstand spelen een spel en beïnvloeden onze keuzes, gebaseerd op onze kennis en ervaring, onze conditionering of programmering. We kijken naar de toekomst door onze gekleurde bril. We zien onze gekleurde bril als glazen bol. We denken de toekomst te kunnen voorspellen. Als ik nou dit, dan dat. En dan, dan wordt het fantastisch. Of niet, dus ik hou mijn mond. Ik vermijd de pijn.

We berekenen kansen. De grootste kans wint. Maar daarin maken we twee denkfouten.

Lees verder Over je verwachtingen (en hoe je daar beter mee kunt stoppen)

Over mijn principes die belangrijker zijn dan jouw regels

Deze post is ook te beluisteren via iTunes of SoundCloud. Voor als je liever achterover wil leunen terwijl ik ‘m je voorlees.

Regels. Normen. Processen. Beleid. Kaders. Doen wat hoort. Omdat het zo hoort. Daar kan ik slecht tegen. Begrijp me goed, zonder regels wordt het een bende en dat is vaak niet handig. 
Maar er zijn zoveel regels die nergens op slaan. 

Ik breek graag regels en stel ze graag ter discussie. Zoals ik bij voorkeur alles ter discussie stel. Ik heb het de afgelopen weken vaak genoeg over ‘de waarheid’ gehad. Als ik me moet conformeren aan allerlei regels met als enige reden ‘omdat dat nou eenmaal de regels zijn’ dan word ik narrig. Dan ga ik vervelende vragen stellen die beginnen met ‘waarom’. Dan word ik rebels. Ga ik de grenzen over. 

Maar ik kan ook flink digitaal zijn. Wel of niet. Aan of uit. Niks ertussen. Goed of fout. Waar of niet waar. Ik heb wel eens bekend gestaan als ‘mister zwart-wit’ en in een beoordelingsgesprek gehoord over mijn sterke moreel kompas.

En dat is wel gek. Want als de waarheid niet bestaat hoe kan ik die dan kennen? En als ik tegen regels ben waar baseer ik dan mijn keuzes op?

Lees verder Over mijn principes die belangrijker zijn dan jouw regels

Over mijn haat-liefdeverhouding met Agile

“Ik geloof niet in Agile”, zei ik. “Maar de hele wereld is agile, waar geloof je dan in? Waterval? PRINCE2? Dat zijn uitgestorven methodes!”, reageerde hij verontwaardigd.

En hij had helemaal gelijk. Met zijn verontwaardiging, maar ook met zijn punt. De hele wereld is agile. En zo niet, dan moet dat gauw gebeuren. Want organisaties die niet in beweging gaan komen doen straks niet meer mee. Mensen die niet meebewegen doen straks ook niet meer mee.

Die beweging is al best een tijd gaande en heeft al flink wat slachtoffers gekost.

Lees verder Over mijn haat-liefdeverhouding met Agile

Over pijn lijden

Deze post is ook te beluisteren via iTunes of SoundCloud. Voor als je liever achterover wil leunen terwijl ik ‘m je voorlees.

Waarom is eerlijk zijn zo moeilijk? Eerlijkheid duurt het langst. Maar eerlijkheid vereist kwetsbaarheid. Vereist zeggen wat je voelt. Vereist weten wat je voelt. En of dat wel klopt. Vereist het accepteren van de consequenties. Je moet jezelf kennen. En lef tonen. Zelfvertrouwen hebben. En volhouden door de poel van wanhoop.

Groeien is pijn lijden. De zin zit in de onzin. Alleen mensen die zichzelf durven te pijnigen komen verder. Vanaf je comfortabele positie op de bank verander je je leven niet. Je zal moeten opstaan en je angsten in de ogen moeten kijken. Dat is nogal wat. Wil je dat wel?

Lees verder Over pijn lijden

Over tijd

Deze post is ook te beluisteren via iTunes of SoundCloud. Voor als je liever achterover wil leunen terwijl ik ‘m je voorlees.

Gisteravond om half tien bestelde ik een nieuwe wasdroger. Twee minuten later had ik de bevestiging in mijn mail. Vóór twee uur vannacht zou ik een tijdslot van een uur krijgen waarin het apparaat morgen bij me bezorgd zou worden. Met een track & trace code. Een kwartier voordat de bezorger bij me zou zijn, zou hij me bellen.
En zo ging het.
Om 0:57 al had ik de mail binnen. Mijn nieuwe droger zou bezorgd worden tussen 12.19 en 13.19. Om 6.30 vanmorgen kreeg ik die informatie ook nog in een SMS. Om 11.43 kreeg ik een SMS dat de bezorgers onderweg waren en er over 30 minuten zouden zijn. Om 12.15 belde de bezorger dat hij er over een kwartier zou zijn. En inderdaad, rond 12.30 ging de deurbel. En nu staat mijn nieuwe droger boven te zoemen.*

Tijd. Je kan de tijd niet nemen, je kan geen tijd hebben, niemand kan je tijd geven, niemand heeft de tijd. Iedere dag heeft 1440 minuten en iedere dag is dat genoeg. Iedere seconde die wegtikt komt nooit meer terug. Geld kun je terugverdienen, tijd blijft voor altijd weg. Ondertussen plannen we alles steeds strakker, zijn we altijd bereikbaar, meten we alles en is alles verbonden.
Maar bestaat tijd wel? Waarom lijkt de ene dag veel langer te duren dan de andere? Na een vakantie kan het lijken alsof je wéken weg bent geweest, maar met een oliebol in de hand denk je na over hoe je toch eergisteren ook al stond af te tellen naar het nieuwe jaar. Soms vliegt de tijd. Niet veel later lijkt de tijd stil te staan.

Lees verder Over tijd

Over je hart dat wel klopt, maar je gevoel niet altijd

Deze post is ook te beluisteren via iTunes of SoundCloud. Voor als je liever achterover wil leunen terwijl ik ‘m je voorlees.

De vraag die mij al jaren bezig houdt is ‘waarom doen we toch zo raar?’ Elke dag kijk ik om me heen en ben ik gefascineerd door wat we allemaal doen. En niet doen. Mensen werken elkaar tegen, maken ruzie, benadelen elkaar, maken slechte keuzes, of geen keuzes. We (ik hoor daar natuurlijk ook bij, ik zie het niet alleen om me heen, maar ook in de spiegel) zijn bang, we denken gelijk te hebben, we houden onszelf voor de gek, we zijn voorzichtig, we laten ons sturen door allerlei onbewuste processen, we houden ons vast aan patronen en doen wat we gisteren deden, we vinden onszelf heel bijzonder (anders dan anderen) en veel zieliger dan anderen en denken de toekomst te kunnen voorspellen.
Waarom doen we niet wat ons gelukkig maakt? Waarom doen we niet gewoon wat we willen doen? En wat willen we eigenlijk?

Lees verder Over je hart dat wel klopt, maar je gevoel niet altijd