Over het bewust geplande succes van John Mayer

Het moet een jaar of twaalf, dertien geleden zijn dat ik John Mayer’s eerste album, ‘Room for Squares‘, kocht. Fantastische plaat door een gast van twee jaar ouder dan ik. Ik was geboeid. Alle volgende albums kocht ik ook. Een paar weken terug heb ik de collectie compleet gemaakt door zijn debuut EP ‘Inside Wants Out‘ aan te schaffen. Mayer heeft deze EP in eigen beheer uitgebracht, als demo. Omdat hij ontdekt had dat hij door zijn muziek te verspreiden, populariteit kon winnen om zo weer verder te komen. Tot die tijd maakte hij intensief gebruik van Napster om opnames online te zetten, juist zodat ze gratis gedownload konden worden. Zodat hij weer kon spelen. Zodat zijn muziek meer mensen bereikte. De EP zorgde ervoor dat hij opviel bij een dochter van Columbia Records, hij kreeg een platendeal en ‘the rest was history’.

Bij het luisteren van ‘Inside Wants Out’ raakte ik geïntrigeerd door de persoon John Mayer. De CD is erg ‘puur’. Veel John en zijn gitaar. Daardoor vielen de teksten mij meer op. Ik ging live versies op YouTube opzoeken en kwam enkele documentaires en interviews tegen. Hieruit bleek dat het succes van Mayer alles behalve toevallig tot stand is gekomen.

In de documentaire ‘Someday I’ll fly‘ zegt Mayer op een gegeven moment: “I feel like, as long as you’re smart about it, as long as you can govern yourself, because there’s no sure ticket to anything, then why would you trade in what you really want to do for what the odds are in favour of.”.

John Mayer heeft op zijn 13e bedacht dat hij muzikant ging worden en heeft dat doel stapje voor stapje bereikt. Na zijn afstuderen aan de highschool liet hij in 1995 in een lokale krant optekenen dat hij later muzikant wilde worden. School was het niet voor hem. Zoals hij op Instagram postte werd hij hiermee in het hoekje ‘doellozen’ geplaatst.

Mayer ging naar de prestigieuze Berklee College of Music in Boston, waar hij ‘het vak’ leerde. Tijdens zijn eerste jaar ontdekte hij dat hij niet alleen maar gitarist wilde worden, maar dat hij voor op het podium wilde staan. Hij wilde populair worden. Niet om de roem, maar om zijn muziek aan zoveel mogelijk mensen te laten horen. Dus hij ging ook zingen. En schrijven. Hij stelde zijn doelen bij op basis van zijn echte intrinsieke motivatie omdat hij erachter kwam dat zijn echte doelen anders waren dan hoe hij ze geformuleerd had.
Hij maakte de opleiding niet af, omdat hij ook daar het idee had niet genoeg te leren. Hij ging de bühne op. Speelde elke avond in een grotere zaal dan de avond ervoor. En door een doel voor ogen te hebben, door te zetten, te oefenen en alles te geven kwam hij steeds verder.

In 2008 gaf Mayer een gastcollege op zijn oude College, op Berklee. In deel twee gaat hij in op ‘what it takes to succeed’. De nummer één reden is het definiëren van succes. Zonder een concreet doel kun je het immers nooit bereiken en loop je het risico altijd maar te blijven rennen zonder ooit tevreden te zijn. De volgende vraag is welke concessies je moet doen om dat doel te bereiken en of je die concessies wel wilt doen, of dat je dan toch je doelen moet bijstellen. Vervolgens moet je je realiseren dat jouw omgeving je toe moet laten op de plek waar je wilt zijn. Zeker voor een muzikant bepaalt het publiek het succes. Maar zo geldt het in iedere rol. Je bent pas een goeie projectmanager of consultant als je opdrachtgever dat vindt. Pas een goeie medewerker als je baas het zegt. Pas dan kom je verder.
Kom er voor uit wat je wilt worden, vervolgt Mayer. Laat je niet leiden door wat anderen vinden, maar houd vast aan jouw idealen. Als je nou echt directeur wilt worden, ga daar dan ook voor. Doe je het niet zal het altijd onecht overkomen. Maar ook als je juist geen directeur wilt worden, geen leidinggevende, dan mag dat ook. Ga het niet doen omdat je omgeving dat van je verwacht. Omdat het hebben van ambitie, en dan ook nog eens omhoog in de hiërarchie de standaard lijkt te zijn. Standaarden bestaan niet. Jij bestaat wel.

Vorige week maandag kwam ik via een tweet van TED Talks terecht bij de TED Talk van muzikante Amanda Palmer. In haar speech vertelt zij hoe ze van levend standbeeld naar professioneel muzikant is opgeklommen: door ‘the art of asking’. Door in direct contact te staan met individuele fans via social media is zij in staat haar droom te volgen: muzikant zijn.

Na eindelijk een platendeal te hebben binnengesleept kreeg ze het commentaar dat ze te weinig verkocht. Precies op dat moment begonnen fans haar geld te geven na haar optredens omdat ze vonden dat Palmer het verdiende. Ze besloot, net als toen ze op haar kratje stond als levend standbeeld, met de pet rond te gaan en kwam erachter dat het één op één in contact treden met haar fans, het in de ogen kunnen kijken en bedanken, veel beter werkte dan haar platendeal. Vanaf dat moment besloot ze haar muziek online weg te gaan geven en een crowdfunding project te starten, waarmee ze 1.2 miljoen dollar binnenhaalde. Mensen móesten niet meer betalen voor haar muziek, ze móchten het.
Buiten de lijntjes kleuren, omdenken, niet denken dat mensen zich laten leiden, maar ze juist hun gang laten gaan werkt veel beter. De gevestigde orde snapt het niet en verklaart haar voor gek. Maar wie is er nou gek? Palmer blijkt er ook een boek over geschreven te hebben.

Toen John Mayer twee Grammy’s op zak had besloot hij het roer om te gooien juist omdat hij zoveel had bereikt. En door het bereiken van de prijzen, het succes en de faam merkte hij dat hij was afgedreven van zijn oorspronkelijke doelen. Hij wilde niet beroemd worden, hij wilde met zijn muziek zoveel mogelijk mensen bereiken. Hij wilde minder aandacht, meer samen muziek maken. Dus ging hij met twee bevriende muzikanten op pad als ‘John Mayer Trio‘. Meer blues, meer ‘echte muziek’. Eén Grammy was voor ‘Daughters’. Een softe ballad die hij zelf niet als single uit had willen brengen, omdat hij bang was dan als de softe balladeer door het leven te moeten. Het Trio was ook een tegenbeweging tegen dit beeld. Juist door deze stap heeft Mayer zichzelf hervonden en kon hij verder op de juiste weg.

In verschillende interviews en documentaires komt John Mayer terug op het bewust maken van keuzes, maar ook het bewust afwijken van de gebaande paden. In zijn eerste single ‘No Such Thing‘ (2002) verwoordde hij het als volgt:

They love to tell you
Stay inside the lines
But something’s better
On the other side

I wanna run through the halls of my high school
I wanna scream at the top of my lungs
I just found out there’s no such thing as the real world
Just a lie you’ve got to rise above

I just can’t wait til my 10 year reunion
I’m gonna bust down the double doors
And when I stand on these tables before you
You will know what all this time was for

Het is leuker buiten de lijntjes. Er bestaat niet zoiets als ‘de echte wereld’, alleen een leugen waar je boven moet komen te staan.
En wacht maar, over tien jaar, op de reünie, kom ik hier door de klapdeuren banjeren en zal ik laten zien wat ik heb bereikt.

Nice.

Groeten,
Frank
Deze post (of een bewerking daarvan) is onderdeel van mijn boek ‘En nu jij!’. Klik hier voor meer info.

2 gedachtes over “Over het bewust geplande succes van John Mayer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.