dinsdag 9 mei 2017

Over je comfort zone

Een nieuw format. Is het een powerpoint? Is het een vlog? Het is een flowerpoint. In een flow meegenomen worden door een powerpoint, als video in een blog. Lekker achterover zitten en kijken en luisteren (geluid aan dus). Meelezen kan ook onder de video.




vrijdag 5 mei 2017

Over wat jouw geluksgevoel bepaalt

Gisteravond was ik in de Ziggo Dome bij het concert van John Mayer. Iemand waar ik naar op kijk in vele opzichten. Een geluksmoment. Op de setlijst stond onder meer In the Blood, dat mij inspireerde tot het schrijven van deze blog.

How much of my mother has my mother left in me?
How much of my love will be insane to some degree?
And what about this feeling that I'm never good enough?
Will it wash out in the water, or is it always in the blood?
John Mayer - In the Blood

In mijn vorige blog legde ik mijn stelling 'mensen zijn rare dieren' uit. Een stelling die ik de laatste tijd tenminste een keer per dag gebruik en die altijd wat toelichting vraagt. die toelichting heb ik dus maar opgeschreven vorige week.
We zijn rare dieren en richten ons van nature vooral op overleven en voortplanten. Het uit de weg gaan van gevaar en het voortbestaan van onze soort. Deze biologische en neurologische basis zorgt ervoor dat we behoudend zijn in onze dagelijkse keuzes. Daar hebben we allemaal in meer of mindere mate last van. Natuurlijk brengt het ons ook ontzettend veel, het heeft ons tenminste gebracht waar we nu zijn. Er van uitgaande dat dat een positief iets is.

Hoeveel last we hebben van dit natuurlijke gedrag is erg persoonlijk. Net als er veel meer factoren zijn die uiteindelijk ons geluksgevoel bepalen.

zondag 23 april 2017

Over hoe mensen rare dieren zijn

"Is dit algemeen bekend?", vroeg een van de deelnemers van mijn training vorige week verbaasd en bijna verontwaardigd. Ik had net een flinke monoloog afgestoken over hoe ik vind dat mensen zulke rare dieren zijn. Over hoe primair we reageren. Over hoe slim we denken te zijn en hoe uniek, maar dat we uiteindelijk allemaal dezelfde domme denkfouten maken.

Ik heb net 'Wij zijn ons brein' van Dick Swaab uit. Al bijna een klassieker en deze kon niet in mijn repertoire ontbreken. Het boek staat boordevol kennis over het menselijk brein en de werking er van. Een mooie aanvulling en onderbouwing van mijn kennis. Een hoop klepels bij klokken.

donderdag 30 maart 2017

Over een leven lang leren en waarom dat geen luxe is

Woensdag heeft de SER een advies uitgebracht voor een individuele leerrekening, waarmee werknemers verantwoordelijkheid krijgen over hun eigen bijscholing. Werknemers, werkgevers en scholingsfondsen kunnen geld storten op deze rekening, die door de overheid fiscaal gunstig moet worden behandeld. Een leuk idee om medewerkers te stimuleren die regie te nemen voor hun eigen ontwikkeling. Vorige maand kopte het FD echter 'Werknemer voelt geen noodzaak om in zichzelf te investeren'. In het artikel pleiten twee directeuren van Rabobank voor meer flexibiliteit in het arbeidsrecht en een scholingsrugzak. "Werknemers moeten zich realiseren dat hun baan eindig is, en dat ze een veel grotere verantwoordelijkheid hebben om een nieuwe loopbaan te vinden. Dat kan een werkgever niet voor je doen." Aldus Rabo's directeur kennisontwikkeling Barbara Baarsma, die ook meeschreef aan het SER-advies.

dinsdag 28 maart 2017

Over hoe jij alles al weet

"Ik ga jullie niets vertellen, want jullie weten alles al." Daarmee opende ik een workshop een tijdje terug. Het geven van trainingen over persoonlijke ontwikkeling, motivatie en geluk is het mooiste wat er is. Aan het einde van de dag terug kunnen kijken en zien dat een aantal mensen echte stappen hebben gezet en hebben ingezien hoe makkelijk het eigenlijk is om de juiste stappen te zetten is prachtig. En dan het idee dat ik daar een rol in heb kunnen spelen. Ik zeg geregeld dat het mij fascineert hoeveel mensen zich elke dag naar een kantoor slepen om daar iets te doen wat ze niet leuk vinden. Of om daar dan te gaan zitten zeuren over wat er allemaal zo slecht is. Zelfs iets doen wat 'ook best leuk' is, is al zonde. Zonde van je energie, zonde van je (werk)plezier en zonde voor je omgeving. Als je doet wat je leuk vindt word je beter in waar je goed in bent. En als je je egoïstisch richt op jouw klavertje vier dan lever je meer op voor jezelf en voor je baas.
En het mooie is dat je het recept voor al dit moois al in je hoofd hebt zitten. Door coaching of training, gecombineerd met stevig denkwerk en een hoop rust kan je dit naar boven halen. Vervolgens kan je er mee aan de bak. Nadat je hebt bepaald welke stappen jij wil zetten kun je je omgeving inschakelen. Je gaat je profileren vanuit je doelen, vanuit je missie.
Sinds ik mij profileer als trainer en coach en zeker sinds mijn boek uit is kom ik steeds meer in contact met mensen die ook in dit vak zitten. En zo kom je op interessante plaatsen.

dinsdag 24 januari 2017

Over het vervullen van mijn missie


Ineens was er een boek. Dat was helemaal niet de bedoeling. Ik begon zeven jaar geleden van me af te schrijven. "Om het te delen of om het kwijt te zijn. Eens kijken of het werkt. Eens kijken of ik reacties krijg. Kijken of iemand er wat aan heeft. Kijken of ik vind dat ik er wat aan heb.", schreef ik in mijn welkomstblog in maart 2010. In mijn eerste 'echte' blog de volgende dag vroeg ik me al af of "eigen gewin niet vanzelf [komt] als je het beste voor het bedrijf nastreeft". Later die maand schreef ik over het gras van de buren dat zo groen lijkt in de lente. Maar in april begon het blog voor mij te werken. Ik schreef een vervolg over het gras van de buren. Het gaat niet om weggaan, het gaat om ergens zijn. Ik schreef over veranderen, maar nuanceerde meteen de volgende dag dat het niet gaat om de verandering, maar om waar je bent. Het gaat niet om de bestemming, zelfs niet om de reis. Het leven is een trektocht. De basis van mijn denkraam was geboren.
Jarenlang schreef ik, bedacht ik, concludeerde ik, herzag ik, verfijnde ik, bediscussieerde ik en schreef ik verder. Twee jaar later presenteerde ik mijn raamwerk (de pagina waar ik naar verwijs bestaat inmiddels niet meer). Een stappenplan voor persoonlijke ontwikkeling. En zo bouwde ik steeds verder. Steeds meer puzzelstukjes bouwden op tot een steeds sterker verhaal. En ieder puzzelstukje creëerde de vraag naar een nieuw stukje. Het werd een dominospel. En zo begon de vraag 'wanneer komt je boek uit?' steeds vaker voorbij te komen. Maar nee, ik? Een boek schrijven? Dat kan toch niet? Nee, dat ging niet gebeuren. Wat dachten ze wel? Maar mijn redenen om het niet te doen werden steeds slechter. En van het een kwam zo het ander.

dinsdag 25 oktober 2016

Over het maken van keuzes voor een leuker leven

Met verbazing las ik de kop van een artikel in het NRC dit weekend: "Opgebrand? Dat ligt dus niet alleen aan jou". Mensen die zich bij voorkeur in een slachtofferrol plaatsen zullen de wereld van vandaag hier absoluut in herkennen. Tijdens een kopje thee zullen zij elkaar bevestigend gerust stellen: "Zie je wel? Het ligt niet aan mij." "Ik kan er ook niks aan doen." Lekker de verantwoordelijkheid bij anderen leggen.
Ik lees: "Een burn-out krijg je altijd van te hard werken. Het overkomt mensen die te veeleisend zijn en te weinig ruimte nemen hun hoofd leeg te maken. Door te veel van het goede te willen, rennen ze zichzelf voorbij.", waarna de vraag gesteld wordt: "Maar als een op de zeven mensen zich emotioneel uitgeput voelt door het werk, kun je dan eigenlijk nog wel spreken van een individueel probleem?".

Het buiten jezelf leggen van de verantwoordelijkheid voor wat je overkomt is een prima manier om jezelf aan een burn-out te helpen. Het toeschrijven van gebeurtenissen aan 'toeval', of 'pech' maakt je een slachtoffer van de situatie. Uit onderzoek is gebleken dat je bijna de helft van je geluksgevoel zelf bepaalt. Hoe jij naar gebeurtenissen kijkt wordt bepaald door je kennis, je ervaring, je opvoeding, je religie en zelfs voor een deel door je DNA. Voor een deel ligt dit vast, maar voor een groter deel kun je dit aanpassen.

zondag 16 oktober 2016

Over hoe jij vergeten wordt in de omslag naar zelfsturende teams

Of 'de crisis' nou voorbij is of niet, de druk staat nog steeds op de ketel. De estafetteloop aan ontslagrondes in de financiële sector is eindeloos. Ooit iconische merken in 's lands winkelstraten verdwijnen één voor één. Disruptie is aan de orde van de dag.
'Vernieuwen of verdwijnen' was de titel van de Ordina Open Innovatiedagen afgelopen week. Wendbaarheid is een vereiste. Doe je niet mee met de ontwikkelingen, lig je er binnen de kortste keren af. Dan doe je gewoon niet meer mee. En die ontwikkelingen volgen elkaar steeds sneller op, dus heeft het geen zin met lijvige projectplannen te proberen de olietanker wat bij te draaien. Je moet je organiseren in kleine teams die als speedbootjes met korte bochten kunnen reageren en anticiperen op de veranderingen.

Tot zover geen nieuws. De boeken, trainingen en artikelen hebben de markt al geruime tijd verzadigd. Termen als 'agile' en 'scrum' worden zo langzamerhand gemeengoed op de werkvloer. Steeds meer bedrijven schakelen deels of in zijn geheel (her en der vooral in naam) over van een traditionele 'hark-gestuurde' lijnorganisatie naar teams, squads of 'het Spotify-model'. Hele belangrijke bewegingen om het koppie boven water te houden door continu te innoveren. Bovendien is er meer ruimte voor eigen initiatief, voor afwisseling en om je eigen werk leuker te maken. Daar ben ik natuurlijk alleen maar heel erg voorstander van. Maar er wordt één heel belangrijk aspect van een team vergeten: jij.

zondag 10 juli 2016

Over reageren, regeren en regisseren

Vorige week pleitte ik voor minder druk zijn. Gewoon door het niet te zijn. Niet meer zeggen dat je druk bent. Impulsen negeren. Maar dat was wel een beetje erg makkelijk gezegd. Want zelf als je na het lezen van die blog al vond dat je het er mee eens was, is het maar zeer de vraag of je er wat aan bent gaan doen.
En waarschijnlijk is dat niet het geval. Want zelfs met de beste intenties ga jij niet veranderen. Er zijn maar twee redenen om echt een verandering bij jezelf voor elkaar te krijgen: noodzaak of passie. 
Een noodzaak kan allerlei achtergronden hebben. Een arts die tegen je zegt dat als je nu niet stopt met roken je binnen zes maanden je laatste adem uitblaast kan een goeie stimulans zijn om je gedrag te veranderen. 
Passie komt vanuit jezelf. Als je ergens echt enthousiast voor bent, een intrinsieke motivatie hebt om er mee aan de slag te gaan, heb je een kans dat het je gaat lukken. Nu vind ik 'passie' altijd een beetje een vies woord. Omdat het iets te vaak gebruikt wordt. Maar goed, je begrijpt wat ik bedoel. 

De verandering die je voor ogen hebt, in dit geval minder druk zijn, moet er wel een zijn die je verder brengt richting je doelen. Uitgangspunt is dat je weet wat je doelen zijn. Ik zal mijn pitch voor het volgen van mijn training of het lezen van mijn boek maar eens achterwege laten. Met een heldere set doelen en de overtuiging dat je die ook wil gaan behalen, dat deze bovendien randvoorwaardelijk zijn voor een gelukkig leven, creëer je zelfs een beetje noodzaak. 
Maar dan? Hoe krijg je jezelf dan veranderd?

zondag 3 juli 2016

Over hoe cool het is om te zeggen dat je niet druk bent

"Jij bent ook altijd druk, hè?", hoor ik vrij vaak. Maar stiekem is dat helemaal niet zo. Ja, ik ben verantwoordelijk voor een van onze grootste klanten, ik geef trainingen, ik zit in wat projectgroepen, bemoei me graag met alles waar ik denk een steentje te kunnen bijdragen om het bedrijf beter te maken, ik schrijf blogs. En dan heb ik ook nog een gezin, twee kinderen, een hond. O ja, en natuurlijk mijn eigen bedrijf!
Maar nee, ik ben niet heel vaak druk. "Druk zijn is een keuze", antwoord ik vaak.
Ik maak dingen graag simpel. En ik leg de verantwoordelijkheid graag bij jezelf. Mijzelf in dit geval. En sinds ik Tony Crabbe in maart zag bij RTL Late Night, zeg ik: "Druk zijn is voor sukkels".
Maar kan je dan zomaar zeggen dat je niet druk bent? Hoe cool ben je dan?